Приказната за еден од најголемите филмски неуспеси на Брус Вилис започнува сосема случајно во 1980 година, кога тој бил само шанкер и актер во подем. Неговиот пријател Роберт Крафт му отсвирил песна за крадец по име Хадсон Хок, а Вилис со огромен ентузијазам му ветил дека еден ден токму тоа ќе биде неговиот голем филмски проект, пишува „Би-би-си“.

По неверојатниот успех на серијалот „Умри машки“, Вилис ја искористил својата позиција на холивудска суперѕвезда и конечно го реализирал својот проект од соништата во мај 1991 година.

Сепак, она што требало да биде забавна криминална авантура, брзо се претворило во озлогласен продукциски хаос зад сцената. Снимањето во Рим и Будимпешта било следено со постојани конфликти, каде Вилис и продуцентот Џоел Силвер редовно му се мешале во работата на режисерот Мајкл Леман.

Промените во актерската екипа, јазичните бариери и постојаното препишување на сценариото довеле до тоа потрошениот буџет да се накачи од 40 на 60 милиони долари. Филмот станал бизарна мешавина од акција, црна комедија и мјузикл, во која главниот лик краде изуми на Леонардо да Винчи кои имаат моќ да создаваат злато.

Кога неуспехот на Брус Вилис што стана култен хит конечно пристигнал во кината, критичарите го пречекале со исклучително негативни рецензии, нарекувајќи го катастрофален и хаотичен. Иако тогаш важеше за голем неуспех на киноблагајните, со текот на децениите филмот успеа да изгради армија верни фанови кои го ценат неговиот анархичен дух и уникатен шарм.

Денес, многумина го сметаат за погрешно разбран класик, а самиот Вилис, по три децении од премиерата, го изгледал филмот повторно со својот пријател Крафт и двајцата заклучиле дека остварувањето всушност воопшто не е толку лошо како што тврделе критичарите.