Српскиот министер за култура и тројцата обвинети за случајот „Генералштаб“ направиле ‘ршум од законите?
Српското Обвинителство за организиран криминал бара три години затвор за министерот за култура Никола Селаковиќ, две и пол години за в. д. секретарката во Министерството за култура, Славица Јелача, 3 години за в. д. директорот на Републичкиот завод за заштита на спомениците на културата, Горан Васиќ, а една и пол година затвор за в. д. директорот на Заводот за заштита на спомениците на културата на Белград, Александар Ивановиќ.
Српскиот весник „Данас“ го доби обвинението против министерот за култура Никола Селаковиќ, како и против в. д. секретарката во Министерството за култура, Славица Јелача, в. д. директорот на Републичкиот завод за заштита на спомениците на културата, Горан Васиќ, и против в. д. директорот на Заводот за заштита на спомениците на културата на Белград, Александар Ивановиќ.
Препорачано
Обвинителството за организиран криминал во обвинението детално наведува кои дејствија Селаковиќ и уште тројцата обвинети ги презеле за, според наводите на Обвинителството, противзаконски да ѝ се одземе статусот на културно добро на зградата на Генералштабот, објави „Данас“.
Обвинетите се товарат за кривичните дела фалсификување исправа и злоупотреба на службената положба.
Обвинителството бара Селаковиќ да биде осуден на три години затвор, Јелача на две и пол години, Васиќ на три години, а Ивановиќ на една и пол година затвор.
Фалсификати, лажни податоци и флагрантно кршење на законите
Во обвинението, Обвинителството наведува дека обвинетите во периодот од втората половина на мај до крајот на ноември 2024 година, во Белград, свесни за своето дело и знаејќи дека е забрането, а сакајќи негово извршување, во својство на службени лица – Никола Селаковиќ, Славица Јелача, Горан Васиќ и Александар Ивановиќ – со пречекорување на границите на своите службени овластувања, нанеле штета на културното наследство на Република Србија, иако согласно повеќе закони и подзаконски акти биле должни да го заштитуваат.
За Селаковиќ се тврди дека со свој потпис заверувал службени исправи со невистинита содржина и ги користел во службата како да се вистинити, додека Јелача и Васиќ составувале службени исправи со невистинита содржина, внесувале невистинити податоци и изоставувале важни информации, а потоа ги користеле во службата како да се вистинити. Во извршувањето на кривичното дело, со умисла, Ивановиќ ѝ помогнал на Јелача со создавање услови за извршување на делото, така што Селаковиќ на 10 јули 2024 година ги повикал Васиќ и Ивановиќ во Министерството за култура и, во присуство на Јелача, им наложил истиот ден до Министерството да достават акти насловени како „Предлог-одлука за престанок на својството културно добро на зградите на Генералштабот“, за да бидат тие искористени за неовластено составување образложени Предлози на одлуки на Владата за одземање на статусот културно добро на зградите на Генералштабот, како и Предлог-одлука за измена на Одлуката за утврдување на подрачјето долж улицата „Кнез Милош“ во Белград како просторно културно-историска целина, чиј составен дел се и зградите на Генералштабот.
Притоа, на сите им било познато дека законските услови за тоа не биле исполнети, поради што претходната директорка на Републичкиот завод за заштита на спомениците на културата, Дубравка Ѓукановиќ, одбила да го изготви ваквиот предлог и со образложение, преку Министерството за култура, да го упати до Владата. Исто така, било познато дека Републичкиот завод е единствено надлежен да подготви предлог-одлука за престанок на својството културно добро и со образложение да ја достави до Владата, додека Заводот за заштита на спомениците на културата на град Белград нема такво овластување. На тоа Селаковиќ и Јелача биле повеќепати предупредувани и од Ивановиќ.
И покрај тоа, Васиќ, постапувајќи по налог на Селаковиќ, со намера да ја доведе Владата во заблуда, составил акт со невистинита содржина насловен како „Иницијатива: Предлог за донесување одлука за престанок на својството културно добро“ за зградите на Генералштабот на Војската на Србија и Црна Гора и Министерството за одбрана во Белград, лажно прикажувајќи дека актот е заведeн во писарницата на Републичкиот завод под број под кој истиот ден веќе бил формиран предмет по „барање за решавање на станбено прашање“, поднесено токму од Васиќ. Иако знаел дека не поседува соодветни стручни знаења, актот го составил сам, без знаење и учество на конзерватори и други експерти од Заводот, и со невистинита содржина лично ѝ го предал на Јелача.
Српскиот министер за култура склопил „закон“ за Генералштабот за да спаси жива глава ако го фатат?
Истиот ден, исто така по налог на Селаковиќ, и Ивановиќ составил акт насловен како „Предлог за донесување одлука за престанок на својството културно добро на зградите на Генералштабот“ и ѝ го предал на Јелача, знаејќи дека ќе биде искористен за неовластено составување на образложен Предлог-одлука на Владата, иако според законот ваков акт можел да го достави единствено до Републичкиот завод за заштита на спомениците на културата, кој е единствено надлежен за тоа.
Во понатамошниот текст од обвинението се наведува дека Славица Јелача, Горан Васиќ и Александар Ивановиќ изготвиле низа незаконски и фалсификувани документи, врз основа на кои Владата на Србија донела одлука на зградата на Генералштабот да ѝ се одземе статусот културно добро.
Клучниот момент, според обвинението, е дека сите тие постапувале по налог на Селаковиќ, кој, како и тие, бил свесен дека со тоа го кршат законот и на противзаконски начин го одземаат статусот културно добро на Генералштабот.
„Вибер“ и „Ватсап“ преписки во обвинението: „Сериозен усташ“.
Обвинителството во обвинението наведува и цитира преписки меѓу Никола Селаковиќ и Горан Васиќ, во кои си разменуваат линкови од медиумски написи за Генералштабот, како и за јавните настапи на конзерваторката и поранешна заменик-директорка на Заводот за заштита на спомениците на културата, Естела Радоњиќ Живков, која во овој случај е и сведок. Во преписката, Селаковиќ ја нарекол „сериозен усташ“.
Овој дел од обвинението се пренесува во целост.
„На 17 ноември 2024 година, Никола Селаковиќ му испраќа на Васиќ фотографија на која во крупен кадар е прикажан прилог од телевизијата ‘Н1’ во кој се појавува Естела Радоњиќ Живков. Веднаш потоа Селаковиќ му пишува: ‘Претпоставувам дека не побарала согласност за јавен настап.’ На што обвинетиот Васиќ одговара: ‘Се разбира дека не.’, а потоа додава: ‘Таа и е најголемиот проблем.’ Селаковиќ возвраќа: ‘Се гледаме во вторник, па ќе разговараме.’ и веднаш потоа додава: ‘Само да не реагираме избрзано’“.
„На 18 ноември 2024 година, Селаковиќ му испраќа линк на Васиќ – вест поврзана со барањето на вработените во Републичкиот завод Владата да ги повлече спорните одлуки за зградите на Генералштабот, објавена на порталот ‘Нова српска политичка мисао’ (НСПМ). Васиќ му одговара: ‘Гледам… Дали е потребен одговор од моја страна на ова? Освен дека е направено без консултации и согласност?’ и потоа прашува: ‘Кои се следните чекори?’. Селаковиќ му одговара: ‘Не треба одговор. Ти го пратив за да го видиш. Треба да видиш кој го водеше ова. Утре ќе се видиме и ќе разговараме.’ Васиќ веднаш пишува: ‘Веќе проверив – Естела’, на што Селаковиќ заклучува: ‘Сериозен усташ’“.
Главната расправа е закажана за 4 февруари во 10 часот.


