Европскиот парламент беше трогнат од зборовите на 11-годишниот Роман Олексиeв од Украина, кој ја загуби мајка си во бомбардирање во 2022 година и помина 100 дена на интензивна нега пред да се подложи на повеќе од 35 операции за санирање на повредите, пренесува Вориа.

Неговите зборови во Стразбур за време на документарната презентација за децата во Украина ја „скршија“ преведувачката, како и многумина во публиката што го слушаа.

💔 Interpreter breaks down in the European Parliament while translating for 11-year-old Ukrainian boy

The child, who was badly injured, recalled how he and his mother came under a Russian strike in Vinnytsia.

“It was the last time I saw my mother and could say goodbye to her,”… pic.twitter.com/HeB9DIUzrG

— NEXTA (@nexta_tv) December 11, 2025

Опишувајќи го своето искуство во јули 2022 година, Роман првично рече: „Бев со мајка ми во болница кога падна бомба“.

„Тоа беше последен пат кога ја видов и се збогував со неа“, продолжи малиот Роман, а преведувачката не можеше да ги пренесе неговите зборови.

Откако колегата на преведувачката интервенираше, 11-годишникот продолжи, велејќи: „Ја видов под урнатините, ја видов нејзината коса и се збогував со неа. Потоа останав на интензивна нега повеќе од 100 дена и бев подложен на 35 различни операции и сум на пат кон закрепнување“.

„Кога сме заедно, ние сме силни, никогаш не се откажуваме и продолжуваме да ја поддржуваме Украина и нејзините деца“, заклучи младиот Украинец, проследен со аплауз.

Приказната што стана филм

Во јули 2022 година, Роман и неговата мајка, Халина, чекале на лекарски преглед во Виница, Украина, кога ракетите ја погодиле клиниката.

Вкупно 26 лица биле убиени, вклучувајќи ја и Халина. Роман успеал да се извлече од урнатините на зградата, но со внатрешни повреди и изгореници што покривале 45% од неговото тело, перспективата за момчето била мрачна.

За среќа, за само неколку дена, тогаш 8-годишното дете било однесено во странство на специјализирана нега преку програма за медицинска евакуација (medevac) развиена од Министерството за здравство на Украина во соработка и со поддршка на Светската здравствена организација, Европската унија и неколку земји-членки на СЗО.

Роман бил однесен во Универзитетската болница во Дрезден во Германија, а лекарот Џонатан Винке ја опишал сложеноста на деликатната операција: „Роман бил во критична состојба. Претрпел толку тешки изгореници што морал да биде седатив и ставен на вештачко дишење за да го заврши патувањето од Виница до Лавов, а потоа да ја премине границата до Жешов, Полска. Границата се затвори токму кога сакавме да ја преминеме, без никакво предупредување. Ова го направи нашето патување околу 2 часа подолго од очекуваното, во потешки услови на патот. Брзата помош мораше да вози бавно и внимателно за да не му предизвика непријатност на Роман. Сепак, благодарение на деталното планирање и одличниот тим, Роман беше безбедно донесен до авионот.“

„Кога се разбудив, вреснав и дојде медицинска сестра, но таа зборуваше само германски и не можев да ја разберам“, се сеќава Роман. „На почетокот не знаев каде сум – мислев дека сум сè уште во Украина. Потоа видов дека сум завиткан во завои и се сетив на целиот инцидент и сфатив дека сум во странство. Бев многу среќен кога пристигна татко ми.“

Приказната на Роман е снимена и во краток филм насловен „Ромчик“, базиран на неговиот сон да стане танчер.

Во поголемиот дел од хоспитализацијата, малиот Украинец морал да носи специјална маска и компресивни завои за лузните.

И покрај стравувањата на лекарите дека Роман можеби никогаш повеќе нема да прооди, тој се борел и преживеал со помош на танцување и хармоника. Неговиот татко вели дека танцувањето му помогнало на Роман да ја подобри рамнотежата и мускулната сила, додека сложената техника за свирење мелодии на хармоника ја подобрила флексибилноста на неговите лузни на рацете.

Кон крајот на 2024 година, Роман успеал да ја извади маската и сега се вратил со својот татко во Украина, освојувајќи ја првата награда на меѓународен натпревар по хармоника.