Рехабилитацијата на дете со попреченост не е само збир од терапевтски сесии. Тоа е процес на поддршка, прифаќање и градење пат кон подобар живот. Целта не е да се „поправи“ детето, туку да се откријат неговите потенцијали, да се поттикнат и да му се овозможи активно учество во општеството, вели Миа Гаврилоска, дефектолог.

За секое дете, патот е различен. Потребен е мултидисциплинарен пристап, кој ги вклучува дефектологот, логопедот, психологот, физиотерапевтот, педијатарот и – најважно – родителот.

Овој пристап овозможува работа на повеќе нивоа:

• Развој на моторика, координација и мускулна сила
• Стекнување самостојност во секојдневните активности
• Поттикнување на когнитивен и јазичен развој
• Подобрување на комуникацијата и социјалната интеракција
• Психолошка поддршка и емоционална стабилност

Типичен и атипичен развој – родителите се првите сензори

Развојот кај децата има свој тек. Првите зборови, првите чекори, првиот поглед во очи – сето тоа се сигнали дека детето расте и се развива типично.
Атипичен развој значи отстапување или доцнење во една или повеќе развојни области:

• кога детето не реагира на име по 12 месеци
• одбегнување контакт со очи
• отпор кон промени
• доцнење на говор и по 24 месеци
• повторување на исти движења
• асоцијалност

Сето наведено е повик за внимание и рана интервенција.

До петтата година, мозокот на децата има највисоко ниво на флексибилност – способност за менување, адаптација, учење и обновување. Колку порано започне стручната поддршка, толку е успехот поголем.

Родителот – најважниот сојузник

Никој не го познава детето подобро од родителот. Тој е присутен во секојдневието, сведок на мали победи и тивки борби на своето чедо. Во процесот на рехабилитација, родителот не е пасивен набљудувач, туку активен учесник, прв терапевт и најсилна поддршка.

Кога родителот, дефектологот, логопедот и психологот не се гледаат како одделни страни, туку како тим, тогаш се создава вистинска можност за промена – не само кај детето, туку и во семејството.

Во свет каде што сè повеќе се разбира дека развојот кај децата не е линеарен, мораме да го прифатиме секое дете како универзум за себе.

Децата со попречености се различни, но еднакво способни, љубопитни, полни со потенцијал и носат неверојатна љубов.

Им треба нашата рака. Нашата љубов. Нашето време.

Во срцето на секоја вистинска рехабилитација не стои протокол, туку човечноста.

Љубовта што лекува. Разбирањето што гради. И соработката што менува животи.