Венеција, градот на вода, не би бил ист без неговата најпозната градба – Дуждовата палата. Овој прекрасен готски скапоцен камен се наоѓа на плоштадот Свети Марко, опкружен со канали и историја која не престанува да интригира. Сепак, Дуждовата палата не е само симбол на моќта на Венецијанската Република. Нејзините ѕидови кријат тајни заговори, судења и приказни кои и денес ја окупираат имагинацијата на посетителите.

Изградена во 14 век, палатата била седиште на венецијанските дуждови, владетели на републиката. Служела како политички, административен и судски центар. Однадвор, фасадата изгледа лесна и грациозна, речиси како да лебди на мермерните столбови, но внатрешноста раскажува поинаква приказна. Салите богати со злато и фрески од Тицијан и Тинторето, како што е Големиот совет, биле сведоци на донесување одлуки кои ја обликуваа историјата на целиот Медитеран.

Во големата сала на палатата се наоѓа импресивното дело – најголемото платно на светот наречено Рај (италијански: Il Paradiso), кое го насликал Јакопо Тинторето заедно со неговиот син Доменико. Оваа монументална слика е долга 22 метри, широка 7 метри и содржи неверојатни 500 ликови.

Сепак, во палатата не е сè само раскош и луксуз. Долните катови кријат темни зандани познати како Пиомби, каде што затворениците се држеле во нехумани услови. Ова нè носи до една од најинтересните приказни на Дуждовата палата – приказната за Казанова.

Големиот заводник и легендарен бегалец

Џакомо Казанова, светски познатиот заводник, бил многу повеќе од само љубовник. Бил писател, авантурист, филозоф, но и бегалец. Во 1755 година, Казанова бил уапсен и затворен во Пиомби поради неговите „неморални“ постапки, вклучително и ширење слободоумни идеи кои ја налутиле венецијанската елита. Неговото бегство од Дуждовата палата во 1756 година стана легендарно. Со помош на импровизирани алатки и неверојатна храброст, тој успеал да побегне низ прозорецот и да го најде својот пат до слободата.

Овој подвиг го направи симбол на духот на слободата и отпорот против власта. Денес, посетителите можат да ги обиколат занданите и да замислат како се чувствувал Казанова додека го осмислувал својот смел план.

Познатиот Мост на воздишките ја поврзува палатата со занданите. Легендата вели дека името го добил по воздишките на затворениците кои последен пат ја виделе светлината на денот пред засекогаш да исчезнат зад решетките.

Казанова заведувал жени од сите класи. Не се двоумел да им го отвори срцето на калуѓерките, мажените жени, па дури и на малолетните девојки. Никогаш не се оженил, но имал деца. Тој во своите мемоари покрена шпекулации за инцестуозна врска со неговата ќерка Леонида, иако категорично тврдеше дека пред неа имал бурни љубовни врски со нејзината мајка, но дека не го допрел детето. Сакал да се облекува како жена пред своите љубовници, да биде дотеран како девојче, а и хомосексуалните искуства не му биле непознати.

Многу им бил наклонет на интелигентните жени. Напишал:

„Без разговор, задоволството од љубовта се намалува за најмалку две третини“.

Ретко кој би можел да го опише како ладнокрвен заводник. Бил исклучително внимателен кон жените што ги сакал и често им помагал на жените кои се наоѓале во неволја, бремени и напуштени од неодговорни партнери. За Казанова жените никогаш не биле само предмети на желба, а неговиот најголем страв бил да не повреди некоја од нив. Сакал да останат пријатели и по нивната љубовна авантура.