Колку долго треба да држите „планк“ за да ги зајакнете стомачните мускули, глутеусот и рамениците?
Истражување од 2025 година, како и ставовите на лекари и тренери, покажуваат дека подолгото задржување во „планк“ не носи дополнителна корист за грбот, а може и да го зголеми ризикот од повреда.
Препорачано
-
1
-
2
-
3
Со години меѓу рекреативците се сметаше дека „планк“ од две минути е доказ за силен труп. Сепак, студија од 2025 година за изведувањето на оваа вежба и болките во грбот ја доведува таа претпоставка под знак прашалник.
Истражувачите утврдиле дека подолгото задржување не е поврзано со помал ризик од болки во грбот ниту со поблаги симптоми, а во некои случаи луѓето со проблеми со грбот издржале и подолго од оние без тегоби.
Биомеханичарот д-р Стјуарт Мекгил веќе долго време препорачува интервали од 10 секунди наместо долги задржувања. Неговиот пристап подразбира „планк“ од 10 секунди, краток одмор и повеќе повторувања.
Сличен став има и д-р Едвард Филипс од Медицинскиот факултет на Харвард, додека експертите од Центарот за спортски перформанси при „ЊУ Лангон“ наведуваат дека задржувањето подолго од 40 до 60 секунди не носи дополнителен ефект врз силата и често го зголемува ризикот од повреда.
Причината е начинот на кој телото го компензира заморот. „Планк“ е изометриска вежба чија цел е стабилизација на ‘рбетот преку активирање на мускулите на трупот. Кога тие мускули ќе ослабнат, долниот дел од грбот почнува да пропаѓа или колковите се подигнуваат, па оптоварувањето се префрла на рамениците, вратот и пасивните структури на ‘рбетот.
Тогаш ефектот на зајакнување исчезнува, а се зголемува можноста за преоптоварување на зглобовите.
Личната тренерка Кендра Медиган тоа го сумира со зборовите:
„Кога формата ќе почне да се распаѓа, прекинете со положбата за да не создавате дополнителен притисок врз рамениците, грбот или другите делови од телото.“
Студиите покажуваат дека „планк“ ефикасно ги активира правите, попречните и косите стомачни мускули, но само додека вежбата се изведува правилно.
Затоа експертите препорачуваат вежбата да се прекине во моментот кога формата ќе попушти, а напредокот да се бара преку пократки и поквалитетни серии или потешки варијации, наместо преку сè подолго задржување.


