Прашајте го Дик Ван Дајк што најмногу го изненадува во врска со неговиот претстоен 100. роденден на 13 декември, а тој едноставно ќе ви каже: „Фактот дека успеав да го доживеам.“

„Се чувствувам навистина добро за човек кој наполнил 100“, изјави тој во интервју за магазинот „Пипл“, додека седеше со својата сопруга Арлин Силвер (54) во нивниот дом во Малибу.

„Понекогаш имам повеќе енергија од другите, но никогаш не се будам со лошо расположение.“

Како што се приближува неговиот јубилеј на 13 декември, тој се шегува: „Се надевам дека ќе стигнам до таму.“

Легендарниот забавувач признава дека малку послабо слуша и дека е понекогаш несигурен додека бос шета по домот со стап во рака. Но неговиот блескав хумор и шарм, со кои освои генерации, сè уште се присутни — меѓу кажување вицови, свирење пијано и пеење стари хитови како „Puttin‘ On the Ritz“ и „Big Spender“, духовито додава: „Се чувствувам како да имам околу 13 години.“

Во новата книга „100 правила за живот до 100“, штотуку објавена од „Grand Central Publishing“, тој ги споделува подемите и падовите од својот исклучителен живот, открива зошто не се плаши од смртта и како сака да биде запаметен.

„Секое правило произлегува од приказна во мојот живот, која ми се врежала во сеќавањето поради некоја поширока емоционална причина.“

Како дете кое растело за време на Големата депресија во Денвил, Илиноис, тој развил смисла за смешни ситуации играјќи полицаец и крадец со својот брат Џери — вештина што подоцна му била корисна како ѕвезда на „The Dick Van Dyke Show“ во раните 60-ти. Тогаш Волт Дизни, човекот, а не компанијата, му ја понудил улогата на животот како Берт, оџачарот, во класикот „Мери Попинс“ од 1964 година, заедно со Џули Ендрјус. Неговата улога во „Chitty Chitty Bang Bang“ (1968) го зацементираа неговиот статус на национално богатство.

И додека му се приближува стотиот роденден, ваквиот оптимизам не го напушта.

„Луѓето ме прашуваат: ’Што направи како што треба?‘“, вели тој. „Не знам. Прилично сум мрзлив. Отсекогаш сум верувал дека гневот е нешто што човекот го јаде одвнатре, исто како и омразата. А јас никогаш не сум можел навистина да развијам омраза. Мислам дека тоа е една од главните работи што ме одржаа.“

„Имало работи што не ми се допаѓаа, луѓе што не ги сакав, но никогаш не сум можел да мразам до солзи. Мојот татко, Лорен Ван Дајк, постојано беше вознемирен од работите во својот живот, и тоа го чинеше живот — почина на 73 години.“

Таткото на Дајк, кој имал емфизем, починал во 1972 година.

Тој во книгата отворено пишува и за тоа што го очекува: „Крајот на мојот живот е многу поблизу.“

„Кога ќе умреш — ќе умреш. Поради некоја причина, не ме плаши тоа. Не можам да објаснам зошто, но не се плашам. Имав толку убав, исполнет и возбудлив живот што навистина не можам да се жалам.“

Заслугата за тоа што останал млад во душата ја припишува на Арлин, со која се ожени во 2012 година.

„Таа е заслужна што ме држи во сегашниот момент. Ме прави среќен секој ден — секој ден. Таа е радост. Може да ме натера да пеам или да играм и носи толку многу одговорности … Јас сум едноставно среќен.“

„Она што го оставив зад себе, детската забава и детската музика, тоа е моето наследство. Не мислам дека сеќавањето на мене е толку важно. Но музиката што ја оставаме зад себе, тоа останува. Сè додека децата со гордост ја изговараат својата нова омилена долга зборчишта ’Supercalifragilisticexpialidocious‘, или пеат и скокаат на ’Chim Chim Cher-ee‘, најважниот дел од мене секогаш ќе биде жив.“

Што се однесува до неговиот позитивен поглед на свет, тој верува дека тоа му е природно, исто како и музичкиот талент и неговите подвижни прсти.

„Мислам дека луѓето се раѓаат со својата перспектива. Едноставно мислам дека сум роден со посветла перспектива. Гледам кон хоризонтот. А по 100 години мислам дека сум во право.“