Доколку некогаш сте помислиле да го изедете остатокот од лебот откако ќе го отстраните мувлосаниот дел, стручњаците советуваат тоа повеќе да не го правите.

Ако на лебот се појават неколку точки мувла, најдобро е да се фрли целиот леб, а не само парчето на кое се гледа мувлата. Нутриционистката Бет Винтерс објаснува дека мувлата не расте само таму каде што се забележуваат зелените или белите дамки.

„Тие точки се само репродуктивниот дел од габата. Под површината постојат микроскопски нишки, познати како хифи, кои можат да се прошират многу подлабоко во лебот отколку што може да се види со голо око“, вели таа.

Таа нагласува дека едноставното сечење на мувлосаниот дел од лебот не ги отстранува габите што веќе навлегле подлабоко во неговата структура. Со ова се согласува и готвачот Сајфур Рахман, кој исто така истакнува дека лебот со мувла треба веднаш да се фрли.

„Кога го сечете лебот, ножот може да ја пренесе контаминацијата и на чистите делови и да го влоши проблемот. За разлика од тврдите сирења или сувомеснатите производи, кај лебот нема безбедна граница што може да се отсече за да биде безбеден за јадење. Некои видови мувла можат да создаваат микотоксини. Дури и допирањето или мирисањето на мувлосано парче може да ослободи материи што ги иритираат дишните патишта“, објаснува Рахман.

Дури и откако ќе го проверите лебот и ќе го фрлите, потребно е темелно да ја исчистите кујната.

Доколку сепак сте изеле леб на кој имало мувла, здравствените ризици најчесто се мали.

„Здравите возрасни лица кои ќе изедат мала количина можеби нема да почувствуваат ништо, но можно е да се појави блага мачнина или краткотрајна дијареја. Луѓето со астма или алергија на мувла можат да почувствуваат чешање во устата или грлото, кивање, отежнато дишење или осип“, додава тој.

Стручњаците препорачуваат лебот да се чува на ладно и суво место, како што се кујнски шкаф или кутија за леб.