Вучиќ планира да го отстрани „Ќациленд“?
Нејасните зборови на српскиот претседател Александар Вучиќ привлекоа внимание во контекст на можноста „Ќациленд“ да биде отстранет. Дали тоа се случува под притисок од челниците на Европската Унија? Или, пак, под притисок од домашната јавност, вклучително и дел од таа која е наклонета и го поддржува режимот на Вучиќ?
Претседателот на Србија, Александар Вучиќ, на денот кога пратениците на движењето СРЦЕ ја пробија блокадата во „Ќациленд“ за да можат преку главниот влез да влезат на седницата на Собранието, навести дека размислува за можноста тоа шаторско население да биде отстрането, објави „Данас“.
Препорачано
Претседателот не беше сосем јасен во изјавата, но посочи дека сообраќајот во центарот на Белград наскоро би можел да се нормализира, односно да биде „понормален“ одошто бил досега.
За тоа кога ќе биде отстрането шаторското население полно со луѓе со сомнително, односно криминално минато и сегашност, со оглед на бројните напади врз студенти, граѓанки и граѓани, а особено врз новинарки и новинари, по осум месеци престојување во „Пионирскиот парк“, кој е административното срце на државата, интензивно се шпекулира. Но, нема назнаки дека такво нешто навистина ќе се случи во скоро време.
Во болница е студентката која маж од „Ќациленд“ ја удри со тупаница по глава
Токму затоа и овие нејасни зборови на Вучиќ, анализира „Данас“, привлекоа внимание во контекст на можноста „Ќациленд“ да биде отстранет. Дали тоа се случува под притисок од челниците на Европската Унија? Или, пак, под притисок од домашната јавност, вклучително и дел од таа која е наклонета и го поддржува режимот на Вучиќ, се додава во анализата, но е иритирана од сликите што речиси секојдневно излегуваат од тоа шаторско население полно со криминалци?
Сѐ зависи од тоа колку гласови му носи „Ќациленд“
Паравоениот камп во центарот на Белград, во кој се собираат криминалци, а кој незаконски го наруши животот на жителите на главниот град, несомнено е постојана искра за инциденти, вели за „Данас“ директорот на Центарот за практична политика, Драган Поповиќ.
— Самото негово постоење како рак на градското ткиво е доволно да изнервира многу граѓани и да послужи како провокација. Дополнителна дрскост е тоа што сега тие почнаа да одредуваат од каде можат да влегуваат пратениците во Народното собрание. Мислам дека реакцијата на опозицијата на ова е сосема очекувана и соодветна. Ненасилната политика мора да биде принцип, но тоа не значи дека не треба на дело да се покаже аномалијата на владејачката политика, олицетворена во паравоениот камп кој ги попречува нормалниот живот на луѓето и работата на избраните народни претставници – нагласува Поповиќ.
Поповиќ ги објаснува коментарите за најавата на Вучиќ дека ќе размисли за можноста „Ќациленд“ да биде отстранет.
– Не знам што точно ќе предложи Вучиќ во врска со ова незаконско население, но јасно е дека тој е единствениот човек кој одлучува за тоа бидејќи токму тој ги постави шаторите и ги довлечка таму своите платени насилници. Верувам дека неговата одлука ќе зависи од проценката колку „Ќациленд“ му одзема гласови, наспроти неговата улога во заземањето симболички простор пред Собранието и мобилизацијата на режимските насилници – заклучува Поповиќ.
Ден откако пратениците на СРЦЕ, туркајќи се со полицијата и со редарите од „Ќациленд“, успеаја да влезат во Собранието преку официјалниот влез, ним им се придружија и останатите пратеници, со уште поголем отпор од луѓето собрани во „Ќациленд“.
Опозицијата има добри карти за играње
Од почетокот на ова студентско востание, опозицијата се наоѓа во незавидна позиција, особено откако студентите почнаа политички да го институционализираат своето движење и најавија излез на избори – вели за „Данас“ истражувачот во Институтот за филозофија и општествена теорија, Дејан Бурсаќ.
Тоа, додава тој, создаде состојба на силна поларизација во која традиционалните опозициски партии речиси стануваат непотребни. „Знам дека е грубо да се каже“, продолжува тој, „но кога поларизацијата меѓу режимот и неговите противници е толку силна, противниците на режимот се обединуваат најмногу околу студентското движење, па се поставува прашањето каде воопшто ѝ е местото на опозицијата“.
– Уште од почеток тврдев дека тоа е во ред, студентите се дистанцираа од опозицијата, но тоа не значи дека опозицијата не може да отвора фронтови каде што може да го работи она што секоја опозиција го работи: да се обиде да ја загрози власта или да ја смени. Тие фронтови може да бидат најразлични, во институциите, на локално ниво, во извршувањето на надлежности… Би рекол дека еден од тие важни фронтови е токму „Ќациленд“, легло на криминалци, слободно можеме да кажеме, кое постои надвор од секој закон, и писмен и морален, во центарот на престолнината. Студентите, граѓаните, протестните собири имаат многу ограничен пристап таму. Но, токму народните пратеници од опозицијата се тие што можат директно да го отворат овој проблем – додава тој.
Бурсаќ објаснува дека опозициските пратеници имаат две клучни предности во борбата за отстранување на „Ќациленд“: од една страна, тие уживаат одреден пратенички имунитет кој, иако не секогаш, се почитува од полицијата и од редарите во кампот, сепак носи поголема јавна и меѓународна реакција доколку бидат нападнати; од друга страна, кампот се наоѓа токму пред Народното собрание – нивното работно место и симболичен простор каде што имаат обврска да ги штитат интересите на граѓаните.
Според него, тоа ги става во идеална позиција да вршат постојан притисок за негово укинување, иако, како што додава, требало да реагираат уште кога кампот бил поставен; сепак, додава тој, добро е што сега се организирале и би требало да истраат наместо да остане само еднократна акција.
