Студиото за анимација на „Волт Дизни“ (WDAS) лансираше еден од своите најинспиративни проекти досега – „Песни од анимацијата на Дизни на знаковен јазик“ (Disney Animation’s Songs in Sign Language). Од денеска, 27 април, претплатниците на Дизни+ имаат прилика да ги видат култните музички секвенци од филмовите на сосема нов начин, преку американски знаковен јазик (ASL), пренесува „Картун бру“. 

Проектот не е само обична синхронизација, туку целосна реанимација на ликовите од оригиналните фајлови, со цел секое движење на рацете и израз на лицето да биде автентичен за заедницата на глуви и лица со оштетен слух.

Зад оваа иницијатива стои познатиот аниматор и режисер Хајрум Озмонд, за кого овој проект има длабоко лично значење. Озмонд сподели дека неговата мотивација потекнува од односот со неговиот татко, кој бил глув.

„Растејќи, никогаш не го научив знаковниот јазик. Чувствував големо каење бидејќи не можев вистински да се поврзам со мојот татко. Со овој проект, само сакав да направам нешто што ќе ги сруши бариерите“, искрено објаснува Озмонд.

Тимот внимателно избра три нумери кои нудат различен енергетски полнеж и емоција:

1. „The Next Right Thing“ од „Фроузен 2 (Frozen 2) – за суптилност и длабока емоција.
2. „We Don’t Talk About Bruno“ од „Енканто“ (Encanto) – за висока енергија и комплексност.
3. „Beyond“ од „Моана 2“ (Moana 2) – како спој на светските култури кои Дизни ги негува.

За да се постигне совршенство, Дизни соработуваше со уметничкиот директор на „Deaf West Theatre“, диџеј Курс и кореографката Каталин Сачети. Тие објаснуваат дека знаковниот јазик не е монолит – секој лик има свој „глас“ во знаците.

„Во реалниот свет, не сите глуви лица знакуваат на ист начин. Некои се брзи, некои побавни. Сакавме тоа да го примениме и кај ликовите. На пример, во ‘Енканто’ можете да видите три различни ликови како знакуваат ‘не’ на три различни начини“, вели Сачети.

Проектот беше толку емотивно прифатен во студиото, што повеќе од 20 аниматори доброволно се пријавија да работат на него во своето слободно време. Најголемиот предизвик бил во филмот „Енканто“, каде во еден кадар има дури осум изведувачи кои истовремено користат знаковен јазик, што барало огромна прецизност во движењата и просторната организација на сцената.

Овој потфат на Дизни е повеќе од забава – тоа е признание дека приказните се најубави кога се разбирливи за сите, без оглед на тоа како ги слушаме или гледаме.