Додека повеќето луѓе сонуваат за рано пензионирање, малкумина се подготвени да живеат толку штедливо за да ја остварат таа цел. Алан и Кејти Донеган од југот на Англија велат дека токму дисциплината и секојдневните мали заштеди им овозможиле финансиска независност уште во четириесеттите години од животот.

Нивната филозофија била едноставна – секоја заштедена фунта ги приближувала до животот што го посакувале, пренесува „Би-би-си“.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by LBC Radio (@lbc)

Греењето го замениле со топла облека

Во текот на зимата речиси никогаш не го вклучувале греењето во својот дом.

„Наместо тоа, облекувавме повеќе слоеви облека и користевме шишиња со топла вода. Тоа го претворивме во игра“, раскажува Алан.

„Не го доживувавме како лишување, туку како стратегија.“

Тој признава дека многумина ги сметале за премногу штедливи, па дури и за чудни, затоа што внимавале на секој потрошен денар.

„Бевме целосно насочени кон купување слобода“, вели тој.

Под слобода подразбирале можност да престанат да работат многу пред вообичаената возраст за пензионирање. Таа цел ја постигнале пред седум години, кога Алан имал четириесет, а Кејти триесет и пет години, пренесува Британската радиодифузна корпорација.

Ручекот од дома им заштедил десетици илјади фунти

Ретко нарачувале храна, а секој работен ден носеле ручек подготвен дома.

„Само благодарение на таа навика – секој ден да носиме свој ручек – за десет години заштедивме четириесет илјади фунти“, вели Алан.

Освен тоа, ги полнеле мобилните телефони додека биле надвор од дома и собирале купони за попуст што другите купувачи ги оставаат во супермаркетите.

„Некој ќе рече дека тоа е лудост, некој дека е генијално, но кај нас даде резултат.“

Пред да стане претприемач и советник за личен развој, Алан работел како пејзажен градинар, додека Кејти била специјалист за процена на ризици во финансиска компанија.

Иако имале добри примања, велат дека токму штедливиот начин на живот бил пресуден. Најголемиот дел од парите што им останувале ги вложувале во инвестиции.

„Секоја фунта што ја инвестиравме нѐ доближуваше до животот што го посакувавме“, вели Кејти.

Работата ја напуштиле дури кога нивните заштеди достигнале еден милион фунти.

Финансиска независност

Алан и Кејти се дел од меѓународното движење познато како „Фајр“, чија основна идеја е луѓето да живеат што е можно поштедливо за време на работниот век, за што порано да стекнат финансиска независност и да се пензионираат.

Пред петнаесетина години оваа идеја беше речиси непозната, а денес околу неа се создаде голема заедница. Само на една од најголемите интернет-заедници има речиси еден милион членови, додека бројни финансиски институции објавуваат совети како да се примени оваа филозофија.

Сепак, за најголемиот дел од луѓето ваквата цел останува тешко достижна. Високите трошоци за живот, скапите станови и куќи, како и кредитите за образование, значат дека повеќето ќе работат сѐ подолго наместо пократко.

Официјалните податоци покажуваат дека минатата година просечната возраст за пензионирање во Велика Британија достигнала рекордни шеесет и пет години и осум месеци кај мажите и шеесет и четири години и седум месеци кај жените.

Сличен тренд има и во Соединетите Американски Држави, каде што просечната возраст за пензионирање во две илјади дваесет и петтата година изнесувала шеесет и четири години и осум месеци кај мажите и шеесет и три години и три месеци кај жените.

Се пензионирала на 44 години

И покрај тоа, има луѓе кои успеваат да ја остварат оваа цел.

Една од нив е 49-годишната Ејми Минкли, која заминала во пензија уште на 44 години.

Таа работела како наставничка во приватни меѓународни училишта во Јапонија, Сингапур, Индија и Тајланд.

Според неа, таму можела да заработува повеќе, додека животните трошоци биле значително пониски отколку во нејзината родна американска сојузна држава Тексас.

Во исто време внимавала да троши што е можно помалку.

„Не сакав да живеам луксузно, како што правеа многу странци што работеа таму“, вели Минкли.

„Ретко купував скапа облека, електронските уреди ги користев сѐ додека целосно не се расипат, најголемиот дел од храната ја подготвував дома, а пред секое поголемо купување добро размислував.“

Дополнително заштедувала така што живеела со цимери во Сингапур и Индија, а во неколку земји воопшто немала автомобил, што значително ги намалило нејзините месечни трошоци.

Денес живее на Бали, каде што пензијата ѝ овозможува многу поквалитетен живот отколку што би имала доколку се врати во Соединетите Американски Држави.

Дали вреди толку многу да се штеди?

Керол Шлајф, главен стратег за финансиски пазари во советодавна компанија од Торонто, смета дека идејата за финансиска независност и денес е достижна за дел од луѓето, но дека повеќето повеќе не сакаат целосно да се откажат од уживањето во животот.

Наместо по секоја цена да брзаат кон предвремена пензија, тие се обидуваат да воспостават подобар баланс меѓу работата и приватниот живот.

„Ако се пензионирате многу рано, а притоа немате пријатели, сте си го нарушиле здравјето или сте го изгубиле чувството за животна цел, тогаш сте постигнале една работа, но сте жртвувале многу други. Тогаш се поставува прашањето дали навистина вредело“, вели Шлајф.

Таа додава дека денешните генерации сакаат истовремено да ја планираат пензијата, но и да уживаат во животот додека работат.

Сара Колс, директорка за лични финансии во една британска инвестициска платформа, предупредува дека денес филозофијата на движењето е многу потешко остварлива, бидејќи голем дел од луѓето едноставно немаат доволно приходи за толкаво штедење.

Сепак, според неа, некои од неговите принципи се корисни.

„Почнете да штедите што е можно порано и по секое покачување на платата зголемувајте го износот што го издвојувате за пензија“, советува таа.

„Со поумерен пристап можете да си обезбедите пензија каква што посакувате, во моментот кога ќе ви одговара, без непотребно да се исцрпувате. Најважно е да бидете реални.“

Сѐ повеќе луѓе избираат поумерен пристап

Токму поради тоа, во рамките на движењето денес се појавуваат и пофлексибилни модели.

Еден од нив е таканаречениот „Бариста Фајр“, кој подразбира луѓето да заштедат доволно средства така што приходите од нивните инвестиции ќе ги покриваат најголем дел од животните трошоци, додека остатокот ќе го заработуваат преку работа со скратено работно време или хонорарни ангажмани.

Но за дел од приврзаниците и понатаму важи истото правило – максимално штедење денес за целосна финансиска слобода утре.

Како што вели Ејми Минкли:

„Принципите се едноставни и не се промениле – трошете помалку отколку што заработувате, разликата вложувајте ја и оставете му време на вашиот капитал да расте.“

ВИДЕО | Најдолгорочниот брачен пар во светот го открива клучот за трајна врска: „Се сакаме“