Марлон Брандо првично го отфрлил предлогот за улогата на „Кумот“: „Јас не сум кум и нема да ја величам мафијата“
На денешен ден е починат Марлон Брандо, еден од највлијателните американски глумци на минатиот век, чиј ефект на филмската индустрија се чувствува до ден-денес. Колку и да звучи невозможно, кога на овој филмски великан за првпат му било предложено да го игра Дон Вито Корлеоне во „Кум“ (The Godfather), тој бил полн од несигурност и страв за улогата, пишува „Фараут“.
Препорачано
Покрај тоа што засекогаш го промени занаетот на глумата во 1950-тите и стана најжешката ѕвезда во Холивуд поголемиот дел од две децении, до почетокот на 70-тите, Брандо станал сенка на тоа што бил претходно. Во овој период, тој бил закопан во долгови, борејќи се со зависност од валиум, месечарејќи по својот трет развод и, што е најшокантно од сè, решен дека никогаш повеќе нема да глуми.
Вистината е дека човекот, кој се искачил во Холивуд со својата сурова харизма и магнетна самодоверба како малку други ѕвезди во историјата, всушност, бил исто толку полн со сомнеж во себе како и секој друг актер. Можеби ова придонело за неговата склоност кон глума на филмски сетови, што му ја нанело проширената претпоставка дека е „тежок“ за соработка. Како и да е, до крајот на 60-тите, тој немал ниту еден хит филм со години, а одличните критики на кои бил навикнат во 50-тите години одамна биле заборавени.
Сè на сè, колапсот на неговиот личен и професионален живот предизвикал хаос со неговата ментална состојба. Со восхитот по кој копнеел фрустрирачки недостижен, Брандо се заколнал дека неговите актерски денови се завршени.
„Целото самопочитување на невротичната личност се намалува на ништо ако не добие восхит. Да се биде восхитуван и почитуван е заштита од беспомошност и од безначајност“, изјавил тој.
Потоа, еден ден во јануари 1970 година, пристигнала „гума за спасување“ во форма на книга со меки корици со писмо прикачено на неа на кое пишувало: „Драг господине Брандо, напишав книга наречена ‘Кум’, која имаше одреден успех, и мислам дека вие сте единствениот актер кој може да го игра Кумот“. Писмото дошло од перото на авторот Марио Пузо.
Во овој момент, сепак, Брандо не бил подготвен повторно да размислува за глума, па затоа ѝ се развикал на својата асистентка Алис Марчак: „Јас не сум кум на мафијата. Нема да ја величам мафијата“ и ја фрлил книгата настрана. Необесхрабрена, Марчак си ја презела задачата да го прочита епот на Пузо и била убедена дека на Брандо ќе му се допаѓа улогата на Дон Корлеоне, само ако може да го убеди да ја прочита книга.
Марчак почнала лежерно да го споменува името на секој друг актер за кој „Парамаунт“ наводно бил заинтересиран да го игра Корлеоне, и со секое име, ушите на Брандо се начулувале малку повеќе. Потоа, кога му кажала дека легендарниот англиски театарски глумец Лоренс Оливие е во конкуренција, тој се откажал од инаетењето.
Одеднаш Брандо ја посакал улогата, и така започнал макотрпниот процес на режисерот Франсис Форд Копола да го убеди претседателот на „Парамаунт“, Стенли Џафе, да ја ангажира проблематичната мегаѕвезда. Тој буквално му рекол на Копола: „Додека сум претседател на студиото, Марлон Брандо нема да биде во овој филм и повеќе нема да ти дозволам да дискутираш за тоа“. Покрај сите противења, Копола некако ја употребил својата магија и овозможил Брандо да го создаде еден од највлијателните ликови во историјата на киното.
Сепак, Брандо сè уште бил неверојатно несигурен во себе, па кога првпат го гледал филмот, не му се чинел баш како класика.
„Кога го гледав ‘Кум’ првпат, ме разболе; сè што можев да видам беа моите грешки и колку ги мразам“, признал Брандо еднаш, што предизвикало зачудено неверување на речиси сите во филмскиот бизнис.
За среќа, со текот на времето, тој успеал да ги надмине своите несигурности, а во 70-тите години направил големо враќање.
Можеби ова конечно му овозможило да го гледа „Кум“ како што и сите други, бидејќи години подоцна, го гледал на телевизија „од поинаква перспектива“ и одлучил дека „тоа беше прилично добар филм“.
