„Франкенштајн“ на Гиљермо дел Торо дефинитивно не е „буквална“ адаптација, туку интерпретација што инсистира на она што тој го смета за срце на романот: човештвото среде монструозноста и етиката на слушање на другите, пишува „Variety“.

„Variety“ анализираше колку е блиска адаптацијата на „Франкенштајн“ на Гиљермо дел Торо со оригиналниот роман и заклучи дека режисерот свесно ја жртвува целосната „буквалност“ за да ја долови „суштината“ на литературното дело.

Дел Торо постојано изјавува дека романот на Мери Шели е „како Библија“ за него, но признава дека направил промени во ликовите и структурата: ја преработил Елизабет (Миа Гот), го променил потеклото на Виктор и ги отстранил ликовите како Хенри Клервал и Жастин Мориц.

Иако приказната на Шели е меѓу најадаптираните, Дел Торо во неговата екранизација одлучи да ја нагласи човечноста и внатрешното патување на ликовите.

Структурно, филмот ги задржува главните точки на романот, но пристапот кон раскажувањето е прилагоден: фокусот е на емоционалните текови на Виктор (Оскар Исак) и Суштеството (Џејкоб Елорди), давајќи им еднаква тежина. Гилермо дел Торо е свесен дека неговата верзија не е „најверна“ во однос на деталите, но се обидува да ги пренесе основните идеи за одговорност, вина и можност за прошка.

Филмот на Вејл од 1931 година ја дефинира популарната слика за Суштеството како немо, отворено агресивно чудовиште со рамен череп и завртки во вратот, што отстапува од елоквентниот, трагичен наратор кај Шели. Спротивно на тоа, „Суштеството“ на Дел Торо е повеќе во согласност со литературната слоевитост – чувствително, свесно и способно за рефлексија.

Во фокусот е односот помеѓу „Создателот“ и „Суштеството“

Како што истакнува Џули Карлсон, професорка по англиски јазик на Универзитетот во Калифорнија и експерт за британскиот романтичен период и семејството Волстонкрафт-Годвин-Шели, во разговорот за „Variety“, промените во семејната позадина на Елизабет и Виктор му овозможуваат на филмот посилно да ги артикулира темите за наследената траума и моралната одговорност на творецот, со што се премостува јазот помеѓу готската традиција и современиот сензибилитет на публиката.

Изоставувањето на Клервал и Жастин ја редефинира динамиката на вината и последицата, бидејќи филмот се фокусира на односот помеѓу Создателот и Суштеството како примарно драмско поле.