Скриената историја на храната и готвењето почна да се открива благодарение на новите анализи на јагленисана храна во древната грнчарија.

Комбинираните анализи од тим научници, предводени од Лара Гонзалес Каретеро од Универзитетот во Јорк, утврдија дека пред илјадници години, европските заедници користеле разни растителни и животински производи за подготовка на сложени јадења, објави „Сајмекс“.

Вообичаена техника за проучување на исхраната на античките култури вклучува анализа на масни остатоци од дното на садовите. Сепак, овој метод е ограничен бидејќи главно дава увид само во животинските остатоци.

Во новата студија, објавена во списанието „Плос уан“, авторите комбинирале повеќе техники, вклучувајќи микроскопско испитување и хемиска анализа, за да идентификуваат растителни остатоци што ги јаделе античките европски ловци-собирачи-рибари.

Истражувачите испитале органски остатоци пронајдени во 58 парчиња грнчарија ископани на 13 археолошки локалитети низ северна и источна Европа, кои датираат помеѓу 6-тиот и 3-тиот милениум п.н.е. Овој метод дал примероци од ткиво од широк спектар на растенија, вклучувајќи треви, бобинки, лисја и семиња. Во многу случаи, растителни остатоци биле пронајдени заедно со животински остатоци, најчесто риба и други морски плодови. Точните мешавини и состојки варирале од регион до регион, најверојатно одразувајќи ги локално достапните ресурси, како и локалните културни обичаи.

Овие наоди ја истакнуваат важната улога на растенијата и храната на база на вода во исхраната на раните Европејци. Овие резултати, исто така, ја поддржуваат идејата дека овие заедници редовно користеле грнчарска технологија за подготовка на храна и дека секоја култура имала свои сложени кулинарски традиции. Студијата, исто така, покажува дека комбинирањето на повеќе аналитички техники може да даде детални сознанија што традиционалните методи ги игнорираат, особено кога станува збор за растенија што ги јаделе античките народи.

– Иако конвенционалната хемиска анализа има тенденција да ги истакне компонентите на античките оброци од животинско потекло, нашиот комбиниран микроскопски пристап ги врати овие праисториски рецепти во фокус. Откривме дека ловците-собирачи-рибари не живееле само од риба, тие активно преработувале и консумирале широк спектар на растенија. Ова истражување истакнува дека за навистина да ги разбереме античките диети, треба подетално да ги разгледаме овие наслаги од храна – буквално – изјавиле авторите на студијата.

Тие напишаа дека „растителни видови, вклучувајќи диви треви и мешунки, сочни овошја или бобинки, зелен зеленчук и корења/клубени растенија од растителни видови автохтони во пошироката еколошка област на проучување, биле идентификувани во вкупно 58 од 85 наслаги на храна со микроскопска анализа“.

Како што е наведено во истражувањето, разликата во исхраната помеѓу праисториските жители на проучуваните области беше зачудувачка.

– На пример, јадлива бобинка вообичаена во поголемиот дел од Европа, речиси и не се користела во Западна Европа, додека е длабоко вкоренета во источноевропските кулинарски традиции. Денес, оваа бобинка, позната како црвен вибурнум, се користи во различни јадења и пијалоци низ Полска, Украина и Русија, благодарение на неговите хранливи и лековити својства. Бобинките се благо токсични ако се јадат сурови, имаат горчлив вкус и испуштаат силен, остар мирис кога се готват. На локацијата Замостје 2, бобинките вибурнум првенствено се готвеле со слатководна риба, што ги правело повкусни. Познато е дека народот Ниви од рускиот Далечен Исток консумирал слично јадење наречено Мос – слатко желе направено од сечкана сушена риба измешана со рибја кожа, разни бобинки и повремено клубени – се вели во студијата.