Новите податоци од калдерата Кикаи покажуваат дека овој супервулкан повторно се „храни“ со свежа магма, што драстично го менува научното разбирање на вулканските ерупции. Тоа е еден од најмоќните вулкански системи на Земјата, кој сега покажува јасни знаци на реактивација.

Калдерата Кикаи, која се наоѓа во Јапонија, е одговорна за најголемата ерупција во холоценската епоха, пред приближно 7.300 години. Сега, научниците снимаат јасни сигнали дека системот се реактивира со нов прилив на магма.

Сепак, експертите веднаш нагласуваат дека ова „будење“ не значи непосредна опасност. Наместо тоа, тоа претставува извонредна научна можност: за првпат, истражувачите следат во речиси реално време како супервулканот повторно акумулира енергија по гигантска ерупција.

Бидејќи најголемиот дел од калдерата Кикаи се наоѓа под површината на морето, во архипелагот Осуми, научниците мораа да применат софистицирани методи. Тие користеа сеизмички снимки и поставија сеизмографи директно на океанското дно. Анализирајќи го преминувањето на сеизмичките бранови низ Земјината кора, тие успеаја да ја „мапираат“ внатрешноста на калдерата и открија масивен резервоар на магма, чија големина и структура се совпаѓаат со оние од древната ерупција.

Едноставно кажано, истиот систем што некогаш експлодирал е сè уште таму. И повторно почнува да се полни.

Клучното откритие лежи токму тука: откриената магма не е наследство од стара ерупција. Тоа е нов материјал што се издигнал од подлабоките слоеви на Земјата и повторно го исполнува резервоарот. Покрај тоа, научниците забележале формирање на нова лавина купола со различен хемиски состав во последните 3.900 години, што недвосмислено потврдува дека системот активно се „надополнува“ со свежа магма, а не само што ја задржува старата.

Ова сознание доведе до формулирање на нов оперативен модел, наречен „модел на повторно вбризгување на магма“. Според него, магмата се издига од длабочините, повторно се вбризгува во резервоарот и полека се акумулира, создавајќи предуслови за идна активност. Тоа е континуиран процес што е невидлив за голо око, но постојано се одвива.

Ова откритие го менува нашето разбирање за супервулканите. Тие не ја завршуваат својата активност со една масивна ерупција, туку влегуваат во долг и бавен, речиси невидлив циклус на „полнење“ што може да трае илјадници години. Моделот забележан во Кикаи веројатно се однесува на други познати супервулкани, како што се Јелоустоун и Тоба.

Ова е од исклучително значење, бидејќи колку подобро разбираме како се „полнат“ овие огромни резервоари на магма, толку сме поблиску до целта што досега изгледаше недостижна: порано и посигурно предвидување на катастрофални вулкански ерупции.