Нова научна студија покажува дека славата носи специфичен психосоцијален притисок кој може сериозно да го наруши здравјето. Истражувачите предупредуваат дека негативните ефекти од животот под постојани рефлектори се толку силни, што стануваат споредливи со ризиците од пушењето.

Тим од Универзитетот „Витен Хердеке“ во Германија го анализирал животниот век на 648 пејачи. Половина од нив стекнале широка слава, додека другата половина останале релативно непознати. Секој познат артист бил спореден со колега од ист пол, националност, музички жанр и година на раѓање, со цел да се утврди реалното влијание на славата врз долговечноста.

Анализата открила дека славните музичари, во просек, умираат четири години порано отколку нивните непознати колеги. Истражувачите заклучуваат дека животот под постојано набљудување, губењето на приватноста, големиот притисок од настапи и најмногу — честата употреба на нездрави механизми за справување како што се алкохол и дроги — значително го зголемуваат ризикот од прерана смрт.

„Славата може директно да го покачи ризикот од смртност поради хроничната јавна експонираност и нормализацијата на нездравите навики“, објаснува водечката авторка на студијата, д-р Јохана Хеп.

Таа додава дека во дел од случаите, и тешките искуства од детството или специфичниот темперамент истовремено придонесуваат за стремеж кон слава и за зголемен ризик од прерана смртност.

Посебна студија од Универзитетот во Индијана, која анализирала податоци за 344.000 јавни личности, покажува дека митот дека славните почесто умираат на 27 години — не е научно поткрепен. Иако поп-музичарите навистина умираат порано од други познати личности, не постојат докази дека возраста од 27 години носи специфичен ризик.

Сепак, токму музичарите кои починале во оваа возраст, меѓу кои и Ејми Вајнхаус, најчесто добиваат поголемо медиумско внимание, што го одржува митот жив.

Истражувањето дополнително покажало дека соло уметниците се изложени на уште поголеми ризици отколку членовите на бендови. Причината, како што се наведува, може да биде поинтензивната самотија и индивидуален притисок.

Во рамки на анализираната група, познатите пејачи живееле во просек до 75 години, додека нивните помалку познати колеги просечно доживувале до 79 години.

Истражувачите потсетуваат дека многу од најголемите музички ѕвезди починале токму од причини поврзани со злоупотреба на супстанци или последици од хроничен стрес. Меѓу нив се Џенис Џоплин, Витни Хјустон, Џими Хендрикс, Принс, како и фронтменот на „Џој дивижон“, Ијан Кертис.

И покрај мрачната статистика, постојат и позитивни примери — Луис Армстронг, Тина Тарнер и Френки Вали се само дел од уметниците кои успеале да водат долг и здрав живот, и покрај глобалната слава.

Студијата препорачува развивање таргетирани здравствени програми за личности под постојан јавен притисок. Како најдобра стратегија за намалување на ризиците, истражувачите го наведуваат враќањето во познати и стабилни социјални кругови — семејство, блиски пријатели и поддржувачки заедници.

„Критичкото преиспитување на сопствениот животен стил и повремено повлекување од јавната сцена може значајно да ги ублажи штетните последици од славата“, истакнува д-р Хеп.

Свиреше гитара со забите и јазикот за да заведува девојки: Џими Хендрикс беше семеен човек кога не настапуваше