Во живописното словачко село Влколинец, кое е дел од светското наследство на УНЕСКО и привлекува десетици илјади туристи секоја година, тензиите меѓу локалното население и туристите се зголемуваат.

„Приватен имот. Забрането влегување“, „Забрането фотографирање“ беше напишано на портата пред традиционалната дрвена куќа во Влколинец.

„Дали сме во зоолошка градина?“, изјавил 68-годишниот пензионер Антон Сабуча за АФП, покажувајќи кон знаците пред неговата куќа, пренесува „Франс 24“.

Тој додаде дека туристите „одат каде што сакаат, фотографираат и разгледуваат“ секој ден.

Додаде дека тој и другите локални жители се чувствуваат како статисти на филмски сет и рече дека Влколинец треба да го изгуби статусот на светско наследство на УНЕСКО.

Сабуча, кој е и најстариот жител, е еден од само 17 луѓе кои живеат во селото преку целата година, борејќи се да ја зачуваат својата автентичност и приватност наспроти силниот туристички притисок.

Селото Влколинец, кое има околу 45 дрвени куќи, привлекува околу 100.000 посетители годишно, според официјалните процени.

Посетителите талкаат меѓу куќите, претежно обоени во бели, жолти и кафеави тонови, и возат велосипед или шетаат низ околните ридови на централна Словачка.

УНЕСКО го вклучи Влколинец на својата листа на светско наследство во 1993 година. Две слични места со традиционални дрвени куќи се наоѓаат и во соседните Унгарија и Чешка.

За да ги запознае туристите со локалното наследство, селото организира демонстрации на традиционални занаети, од шиење народни носии и украсување меденки до косење трева и правење сено.

Се организираат и фестивали на жетва и реконструкции на традиционални свадби. Сепак, Сабуча тврди дека некои од овие претстави никогаш не биле вистински дел од животот во Влколинец, додека некои обичаи повеќе не се практикуваат.

– Тие им покажуваат нешто што повеќе го нема тука – се пожалил тој.

Иако мнозинството жители не бараат откажување на ознаката на УНЕСКО, тие сепак сакаат нивните проблеми да бидат решени, рече Јан Ондрик, претседател на граѓанското здружение Влколинец.

– Мештаните веруваат дека општината прави повеќе за туристите отколку за жителите – изјавил тој за АФП.

Влколинец нема соодветни пристапни патишта, паркинзи или јавни тоалети што би можеле да примат голем број посетители.

Затоа, како што наведува Ондрик, некои туристи „се опуштаат во нечија градина“, а повремено талкаат и во приватни куќи.

Раководителот на одделот за култура и туризам на градот Ружомберок, Мирослав Паробек, кој управува со локалитетот, ги отфрли тврдењата дека селото ги изгубило вредностите што доведоа до неговото вклучување во списокот на УНЕСКО.

– Ова не е музеј на отворено. Тоа е живо село – нагласил тој.

Тој додаде дека нема планови за отстранување на Влколинец од списокот на УНЕСКО и дека градот се обидува да одговори на жалбите на жителите.

На мештаните им се исплаќа годишен „придонес за анимација“ од 400 евра за да се ублажат нарушувањата предизвикани од туризмот.

Во текот на изминатите 150 години, населението на Влколинец се намали за повеќе од 300 луѓе. Сепак, во последната деценија, две семејства решија да се преселат во селото, и покрај големиот туристички притисок.

– Не беше важно. Бевме воодушевени од пејзажот, тишината, планините – рекла 42-годишната специјалистка за собирање, Луција Худекова.

Градот Ружомберок моментално бара меѓународно финансирање за реновирање на црквата и другите згради и за подобрување на инфраструктурата, вклучително и изградба на дополнителни јавни тоалети.

Парите би можеле да се искористат и за подобрување на паркингот пред самото село. За време на посетата на АФП, во селото пристигнале два автобуси полни со туристи – едниот со деца од основно училиште, а другиот со полски посетители.

Петер Гриз, чија стаклена градина е преку улицата од куќата на Сабуча, исто така верува дека Влколинец треба да се отстрани од списокот на УНЕСКО.

Еден 62-годишен пензионер го опиша животот во селото како живот во „канализација“. Дури и некои туристи признаваат дека е премногу преполно.

– Се чувствувам лошо затоа што има премногу туристи – рекла Кристина Зијалхофштетер, 52, од Германија, замислувајќи луѓе како постојано минуваат покрај нејзината куќа и градина.