Кога животот ќе стане премногу тежок, можеби решението е да погалите магаре. Барем така сметаат во една психијатриска болница во близина на Париз, каде магарињата се дел од терапевтскиот процес за пациентите со ментални здравствени проблеми.

Во болничкиот комплекс „Вил-Еврар“, сместен источно од француската престолнина, пет магариња веќе неколку години им помагаат на пациентите да се справат со анксиозност, депресија, осаменост и други психолошки предизвици.

Програмата за терапија со магариња е единствена во Франција и започнала во 2016 година, кога психијатриската медицинска сестра Ермелинда Адеј и нејзиниот сопруг Франсоа дошле до идеја дека овие мирни и дружељубиви животни можат да воспостават врска со пациентите на начин што класичните третмани понекогаш не можат.

„Животински лек“

За време на терапевтските сесии пациентите ги шетаат магарињата низ болничкиот комплекс, им ги чистат копитата и на крајот ги прегрнуваат. Со текот на времето секој пациент добива свое „омилено“ магаре, со кое развива посебна врска.

Шеесетгодишната Натали вели дека чувството е споредливо со дејството на лековите за смирување.

„Кога земате лекови што ве релаксираат, чувството е речиси исто. Јас би го нарекла животински лек. Ви носи олеснување и престанувате да размислувате за сè друго“, изјавила таа.

Медицинската сестра Одри Сефар посочува дека кај многу пациенти се забележува значителен напредок благодарение на контактот со животните.

„Животното служи како посредник. Благодарение на таа врска пациентите добиваат самодоверба и прават работи што претходно им изгледале невозможни“, вели таа.

Педесет и двегодишниот Жером додава дека програмата му помогнала да ја надмине осаменоста.

„Разговорите со луѓе и учеството во активности што инаку не би ги правел ми помагаат во секојдневниот живот. Ме извлекуваат од рутината на терапиите и лековите“, вели тој.

„Магарињата се емоционални сунѓери“

Некои од магарињата пристигнале во болницата откако претходно биле запоставувани или малтретирани. Тие биле вдомени преку засолништа, а потоа обучени за терапевтска работа.

Според Франсоа Адеј, токму нивниот карактер ги прави идеални за оваа улога.

„Магарето е многу интелигентно животно. Брзо учи, но бара трпение. Тие се мирни, сталожени и природно блиски со луѓето. Кога ќе воспостават контакт со пациентите, навистина се поврзуваат со нив. Магарињата се емоционални сунѓери“, објаснува тој.

Во 2022 година програмата добила официјален статус како здравствена единица, што овозможило ангажирање на три медицински сестри со полно работно време.

Покрај магарињата, денес во терапиите се користат и заморчиња, кокошки, гулаби, кози, желки и зајаци. Помалите животни се носат директно во болничките соби кај пациентите кои не можат да излегуваат надвор.

Сите сесии се бесплатни и се финансирани преку францускиот јавен здравствен систем.

Терапиите се наменети за лица кои живеат со анксиозност, депресија, аутизам, шизофренија и други психички состојби. Според персоналот, кај пациентите се забележуваат подобрувања во емоционалната стабилност, комуникацијата и самодовербата.

Грижејќи се за животното, учат да се грижат и за себе

Ермелинда Адеј објаснува дека принципот е едноставен – преку грижата за животното пациентите учат повторно да се грижат за себе.

„Работиме на хранењето на животното, а преку тоа разговараме и за навиките во исхраната на пациентот. Работиме на хигиената на животното, а со тоа и на личната хигиена на пациентот“, вели таа.

Иако нагласува дека ваквата терапија не може да го замени лекарот или медицинската терапија, таа смета дека може значително да помогне во враќањето на самодовербата и чувството на сопствена вредност.

Тимот од болницата сега се залага терапијата со животни да добие пошироко признание во психијатриската пракса.

„Имаме многу сведоштва од пациенти и нивните негуватели кои секојдневно ги гледаат придобивките. Но, потребни ни се научни истражувања за да се потврди тоа и на академско ниво“, вели Адеј.

Студентката по медицински сестри Алисија Фаби забележува дека пациентите секогаш се враќаат од сесиите поспокојни и порасположени.

„Секојпат кога ќе се вратиме од активноста, тие велат дека се чувствуваат добро, мирно и опуштено. Тоа е навистина нешто позитивно“, вели таа.