Научниците сè повеќе ја истражуваат можноста Марс да стане планета попогодна за живеење. Една идеја вклучува прскање специјални аеросоли кои би го засилиле ефектот на стаклена градина и постепено би ја затоплувале атмосферата на Црвената планета, што би бил првиот чекор кон можното тераформирање на Марс.

Истражувачите изработиле план за да проценат колку е изводливо да се затоплува Марс, колку би чинело тоа и какви ризици би можел да содржи таков потфат. Тие нагласуваат дека целта не е однапред да се застапува тераформирањето, туку да се утврди дали е воопшто можно, пишува „Спејс“.

Професорот Едвин Кајт од Универзитетот во Чикаго презентираше концепт за мисија која би ја тестирала дисперзијата на аеросолите во атмосферата на Марс. Според него, создавањето одржливи живеалишта и биосфери надвор од Земјата е еден од најголемите научни предизвици со кои се соочува човештвото.

Кои други опции се во игра?

Меѓу предложените решенија се специјални мембрани кои би го засилиле ефектот на стаклена градина и орбитални рефлектори кои би насочиле дополнителна сончева светлина кон површината на Марс. Ваквите технологии би можеле да помогнат во создавањето услови за човечки бази и да овозможат развој на постабилна средина на долг рок.

Научниците предупредуваат дека сè уште не е познато дали Марс може да поддржи биосфера на долг рок. Исто така, останува прашањето дали на Марс денес постои каква било форма на живот, што би можело да влијае на идните планови.

Истражувањето, исто така, разгледува демонстративна мисија што би испуштила помалку од еден килограм вештачки честички на Марс и би го следела нивното движење низ атмосферата. Пред тоа, технологијата ќе биде тестирана на Земјата, вклучително и во Планетарната еолска лабораторија на НАСА во Калифорнија.

Што е потребно?

Кајт истакнува дека за да се проценат можностите за тераформирање, потребни се подетални мапи на подземниот мраз, нови климатски набљудувања на Марс и анализа на примероци од почва и карпи. Тој е особено надежен за меѓународна соработка и споделување податоци, вклучително и идни примероци што би можеле да бидат донесени на Земјата од кинеската мисија Тианвен-3.

Според истражувачите, дури и во најоптимистичкото сценарио, затоплувањето на мали области на Марс е оддалечено најмалку десет години, додека пошироките еколошки промени би барале децении или дури векови континуирани инвестиции.

Истражувачите заклучуваат дека релативно скромните инвестиции во научни истражувања денес можат да ја зачуваат можноста животот еден ден да се прошири надвор од Земјата.

Доколку првите експерименти на Марс ги потврдат очекувањата, тие би можеле да го отворат патот за поголеми меѓународни програми насочени кон процена дали Црвената планета може да стане свет погодна за живеење на долг рок.