Правото на годишен одмор е едно од основните права на вработените според Законот за работни односи, од ова право вработениот не може да се откаже, ниту пак може да му се одземе или замени со друго право. Должината на годишниот одмор се одредува со зголемување на законскиот минимум од 20 работни дена врз основа на придонесот во работата, условите за работа, работното искуство, професионалната квалификација на вработениот и други критериуми утврдени со општиот закон или договорот за вработување.

При утврдување на должината на годишниот одмор, работната недела се смета како пет работни дена, без оглед на тоа колку дена во неделата работите кај работодавачот, што практично значи дека годишниот одмор мора да трае најмалку 4 цели недели (вклучувајќи го и викендот). Празниците, платениот одмор и боледувањето не можат да се сметаат за годишен одмор. Во зависност од потребите на работното место, работодавачот одлучува за времето на годишниот одмор, пишува Србија Данас.

Затоа, работодавачот мора да донесе одлука до крајот на тековната година, со која ќе утврди дека годишниот одмор се користи или во целост во годината за која припаѓа, или барем во времетраење од десет работни дена до крајот на таа година. Инаку, правото на платен одмор е едно од неотуѓивите уставни права на вработените во Република Србија. Според тоа, вработениот не може да се откаже од правото на годишен одмор, ниту пак тоа право може да се одземе или замени со паричен надоместок. Затоа, работодавачите не можат да му понудат на вработениот паричен надоместок наместо годишен одмор, ниту пак правото на годишен одмор може да се одземе или замени со какво било друго право или привилегија.