На прв поглед, идејата дека има злато скриено во стари SIM-картички и фрлени уреди звучи како урбана легенда или уште подобро, можност за брза заработка. Приказните за десетици, па дури и стотици грама скапоцен метал ја поттикнуваат имагинацијата и ги тераат многумина да погледнат во фиоки полни со стара електроника. Но, колку злато навистина има таму?

За да се разбере дали станува збор за вистинска деловна можност или само за мит што звучи добро во насловите, потребно е да се погледне како златото всушност се користи во електрониката, во какви количини се појавува и под кои услови неговото извлекување може да има економска смисла. Златото се користи во електрониката поради неговата исклучителна спроводливост и отпорност на оксидација. Затоа се нанесува во многу тенки слоеви на контактите и во внатрешноста на чипот на SIM картичката. Сепак, ова се навистина занемарливи количини – микроскопски траги кои речиси и да немаат практична вредност кога станува збор за индивидуална картичка. Со други зборови, неколку десетици, па дури и стотици парчиња од лична колекција нема да донесат никаква сериозна добивка. Само кога ќе се преработи огромната количина електронски отпад – илјадници и илјадници SIM картички и други компоненти – тие мали количини почнуваат да се собираат во нешто опипливо. Токму врз основа на овој принцип функционира индустриското рециклирање на скапоцени метали.

191 грам злато не е добиено од неколку SIM картички, туку од масовната обработка на различен електронски отпад, вклучувајќи микрочипови и конектори кои исто така содржат скапоцени метали. Процесот на екстракција на злато вклучува хемиска обработка и рафинирање, што бара специјализирана опрема, професионално знаење и строго контролирани услови за работа. Поради употребата на силни хемикалии и потенцијално токсични испарувања, експертите предупредуваат дека обидите за домашна екстракција можат да бидат сериозно опасни за здравјето и животната средина. Профитот е можен, но пред сè во рамките на професионални капацитети за рециклирање кои работат со големи количини материјал и со почитување на безбедносните стандарди. Заклучокот е едноставен: златото во SIM картичките постои, но поединечните парчиња речиси и да немаат пазарна вредност. Вистинските пари лежат во обемот и индустрискиот пристап, додека идејата за брзо збогатување од стара фиока за картички е повеќе мит отколку вистинска деловна можност.

Важно е да се нагласи дека SIM картичките не се единствениот извор. Златото се наоѓа во многу електронски уреди – од компјутери и лаптопи до матични плочи, процесори, RAM модули и разни конектори. Во овие компоненти, златото се користи за обложување на контакти и чипови за да се обезбеди долговечност и сигурен пренос на сигнали. Поради ова, поголемите количини стара компјутерска опрема често имаат поголема вкупна вредност за рециклирање од самите SIM картички. Сепак, како и со нив, профитабилноста зависи од количината на собран материјал и професионалната обработка, а не од поединечните парчиња од домашна употреба-пишува Каматица.