Додека светот очајно се обидува да разбере дали вештачката интелигенција е во меур и што следи кога растот ќе почне да забавува, се повеќе аналитичари бараат одговори од историјата. Споредбите се менуваат од отварање на железници, до оптички кабли и нафта. И токму споредбата со нафтениот бум од 2010-тите добива се поголемо внимание денес- објави Бизпортал. Двајца истакнати аналитичари од финансискиот свет, Џеф Кари од Карлајл и Хенри Гладвин од OMERS Ventures, направија паралела помеѓу денешната експанзија на индустријата за вештачка интелигенција и експлозијата на експлоатација на нафта од шкрилци во Соединетите Држави пред една деценија. Нивната порака е јасна. Технолошкиот раст може да биде огромен, но инвеститорите не мора нужно да излезат како победници, пишува Telegraph Business.

Нафтениот бум од средината на минатата деценија ги претвори САД во најголем светски производител на нафта и гас, донесе сосема нова геополитичка сила, но голем број компании и фондови банкротираа кога ОПЕК ја сруши цената на суровата нафта на крајот на 2014 година. Токму во оваа комбинација од глобална победа и финансиско уништување многумина денес гледаат што може да се случи со вештачката интелигенција.

Џеф Кури предупредува дека компаниите во областа на вештачката интелигенција повеќе не се однесуваат како класични технолошки компании кои се „лесни за средства“, т.е. без тешки физички средства. Денес, тие масовно градат огромни центри за податоци, енергетски системи и инфраструктура кои трошат огромни количини електрична енергија. На овој начин, тие почнуваат да изгледаат сè повеќе како старомодни енергетски компании. Според него, 2020-тите го означуваат спојувањето на „битови и атоми“, каде што дигиталните технологии стануваат зависни од физичката енергија и суровините. Пресметувачката моќ за вештачката интелигенција веќе се мери во долари на час работа, слично како што електричната енергија се мери во мегават-часови, а нафтата се мери во барели. Токму тука лежи големиот финансиски ризик, бидејќи растот на трошоците за инфраструктура создава притисок што може многу брзо да го намали профитот.

Дополнителен проблем е Кина, која сè повеќе се опишува како потенцијален „ОПЕК за вештачка интелигенција“. Како што предупредуваат аналитичарите, евтината кинеска компјутерска моќ би можела да ги намали цените на глобалниот пазар и да ги стави западните компании во ситуација слична на онаа во која се најдоа американските производители на нафта кога Саудиска Арабија ги отвори славините. Хенри Гладвин понатаму истакнува дека Западот се обидува да изгради свој блок „технодолар“, во кој правилата се обликуваат преку безбедноста, еколошките стандарди и стабилноста на синџирот на снабдување. САД, Европа, Јапонија и Јужна Кореја имаат различни приоритети, но сите се обидуваат да ја одржат контролата врз развојот на вештачката интелигенција.

Сепак, историјата на нафтата покажува дека дури и политичката моќ не гарантира профит за инвеститорите. Револуцијата на нафтата од шкрилци не пропадна. Напротив, таа целосно ја промени глобалната енергетска слика. Но, огромното изобилство на понуда ги намали цените и го уништи финансискиот принос за многу од оние кои инвестираа најмногу. Токму тука лежи најголемото предупредување за секторот за вештачка интелигенција. Доколку компјутерската моќ стане премногу достапна и премногу евтина, маржите на профит можат да се опаднат, исто како што се случи со нафтата. Со други зборови, технологијата може да победи, но капиталот можеби не.

Засега, вештачката интелигенција е сè уште во фаза на експлозивен раст, но има сè повеќе знаци дека огромни трошоци, зависност од инфраструктурата и геополитички притисоци се натрупуваат под површината. Инвеститорите кои влегуваат денес со високи очекувања можеби ќе мора сериозно да се запрашаат дали ги очекува револуција на профитот или повторување на многу скапо историско сценарио.