Начинот на кој партнерите ги иницираат интимните врски често ја нарушува блискоста и води кон оддалеченост во врската. Многу парови не се свесни дека ова постепено дистанцирање може да биде фатално за нивната врска.

Ванеса Марин, сексуална терапевтка, вели дека иницирањето интимни односи е „невидлив проблем“ за кој паровите ретко зборуваат отворено, но кој постепено ги тера да престанат да се зближуваат.

Според нејзината процена, 83 проценти од паровите избегнуваат да иницираат секс, го прават лошо или редовно се чувствуваат повредено поради тоа, пишува „Њујорк пост“.

Таа верува дека главната причина е стравот од отфрлање. Поради ова, како што наведува, партнерите посегнуваат по нејасни навестувања, полусрдечни обиди и индиректна комуникација, па сексот може да почне да дејствува како обврска, наместо како израз на желба.

Марин вели: „Никој не сака да има секс со некој што не може јасно да каже што сака“.

Таа додава дека начинот на кој парот го иницира сексот, исто така, многу кажува за нивниот став кон ранливоста. Ако едниот партнер постојано се обидува да воспостави интимност, а другиот постојано ја отфрла, истиот модел често се пренесува на разговор за сериозни теми, барање помош и изразување потреби надвор од сексуалниот живот.

Марин истакнува дека популарната култура честопати создава лажна слика според која иницирањето секс треба да биде спонтано и без дискусија. Наместо тоа, таа вели дека добриот пристап бара намера, познавање на партнерот и способност за прифаќање на отфрлање без дополнителна тензија. Таа им советува на партнерите отворено да се прашуваат еден со друг што ги возбудува најмногу и да вежбаат како учтиво да кажат „не“.

Таа особено ја нагласува стратегијата што ја нарекува „крчкање“, односно одржување на врската во текот на денот, преку порака, внимание или нежност без очекувања. На крајот, тој вели дека иницирањето секс не треба да се гледа како притисок или случајна обврска.