Длабоко под површината на Атлантскиот Океан, на повеќе од 700 метри длабочина, се крие уникатен предел. Во близина на врвот на подводна планина западно од Средноатлантскиот Гребен, од темнината се издигнуваат назабени кули. Нивните бледи ѕидови морничаво светкаат под светлината на далечински управуваните подводни возила, а додека некои формации се со големина на печурка, највисоката се издигнува до импресивни 60 метри.

Ова место што изгледа вонземно, познато како „Изгубениот град“, можеби ги крие одговорите на едно од најголемите прашања на човештвото: како започнал животот на Земјата, пишува „Унилад“.

Хидротермалното поле „Изгубениот град“, кое истражувачите го открија во 2000 година, е најдолговечното вакво опкружување досега пронајдено во океанот. Најмалку 120.000 години, а веројатно и значително подолго, карпите од Земјината обвивка реагираат со морската вода, при што во околната средина се ослободуваат водород, метан и други гасови.

И покрај навидум негостољубивите услови, ова место не е без живот. Јаглеводородите што се создаваат во отворите ги хранат необичните микробни заедници кои преживуваат без кислород. Отворите испуштаат гасови со температура до 40 степени Целзиусоци и се дом на густи популации од полжави и ракови, а повремено се појавуваат и поголеми суштества како ракчиња, морски ежови и јагули.

„Изгубениот град“ е особено значаен поради начинот на кој настануваат неговите јаглеводороди. Тие не се создаваат со помош на сончевата светлина или атмосферскиот јаглероден диоксид, туку преку хемиски реакции директно на дното на длабокото море. Бидејќи јаглеводородите се сметаат за градбени елементи на животот, научниците веруваат дека слични услови теоретски би можеле да поддржуваат живот и на други места во Сончевиот Систем.

Микробиологот Вилијам Бразелтон претходно изјавил дека ваков екосистем би можел да постои и на други светови.

– Ова е пример за екосистем кој би можел да биде активен токму сега на Енкеладус или Еуропа – рекол тој, мислејќи на двете ледени месечини што орбитираат околу Сатурн и Јупитер.

– А во минатото можеби и на Марс –  додал.

Изгубениот град значително се разликува од таканаречените „црни оџаци“, друг вид подморски вулкански отвори кои често се разгледуваат како можно место за настанување на животот. Додека црните оџаци се потпираат на топлината од магмата и претежно создаваат минерали богати со железо и сулфур, отворите на Изгубениот град произведуваат и до сто пати повеќе водород и метан.

Неговите калцитни структури се значително поголеми, што укажува дека биле активни многу подолго време. Највисоката формација во „Изгубениот“ град е наречена „Посејдон“, според грчкиот бог на морето. Во близина се наоѓа карпеста област каде што течноста „истекува“ и создава нежни карбонатни израстоци налик на прсти, како што ги опишале истражувачите од Универзитетот во Вашингтон.

Сепак, иднината на ова наоѓалиште не е загарантирана. Во 2018 година на Поласка ѝ беа доделени права за рударење во околното длабокоморско подрачје. Тоа предизвика загриженост кај научниците дека активностите во близина би можеле да создадат штетни облаци од седименти кои би можеле да го покријат ова кревко живеалиште, иако самото термално поле не содржи ресурси што можат економски да се искористат.

Поради тоа, некои научници сега се залагаат „Изгубениот град“ официјално да биде вклучен на списокот на светско наследство, со надеж дека ќе се зачува оваа структура која тивко постоела десетици илјади години пред луѓето воопшто да дознаат за неа.