Maкедонската репрезентативка Матеa Чурлиновска која беше дел од младинските селекции на Македонија со емотивна порака преку социјалните мрежи соопшти дека се откажува од играњето ракомет.

Чурлиновска во пораката нагласува дека секогаш ќе го памети она што низ изминатите осум години го научила во ракометот, а иако нагласува дека квалитетот, работата и желбата секогаш не одлучуваат, сепак заминува благодарна.

Нејзиното соопштение во целост го пренесуваме во продолжение:

„Не е лесно да се збогуваш со нешто што било толку голем дел од твојот живот. Но, понекогаш најубавите приказни заслужуваат едно искрено „благодарам“.

Осум години од мојот живот му припаѓаа на ракометот. Осум години исполнети со тренинзи, натпревари, повреди, солзи, насмевки, победи и порази. Осум години во кои научив што значи дисциплина, жртва, борба и никогаш да не се откажуваш.

Ракометот не беше само спорт за мене. Беше мој втор дом. Место каде што пораснав, созреав и изградив дел од тоа што сум денес.

Во сите тие години секогаш играв со срце. Никогаш не барав ништо повеќе од фер шанса. Верував дека трудот, чесноста и посветеноста на крајот ќе бидат препознаени.
За жал, животот ме научи дека не секогаш е така.

Имаше моменти кога беше тешко. Кога повеќе болеше неправдата отколку секој тренинг. Кога сфаќаш дека понекогаш не одлучуваат само квалитетот, работата и желбата. Но, и покрај сè, не жалам.

Благодарна сум за секој човек што искрено веруваше во мене, за секој тренер што ме научи нешто, за секоја соиграчка со која ја делев соблекувалната и теренот, за секој што беше покрај мене кога беше најтешко. Денес не си заминувам со омраза. Заминувам со мир.

Горда сум што никогаш не се откажав од себе, што секогаш останав верна на своите вредности и што знам дека секогаш го дадов максимумот. Можеби моето поглавје во ракометот завршува овде, но лекциите што ми ги даде ќе останат со мене цел живот.

На сите млади девојки кои сонуваат да успеат – никогаш не дозволувајте некој да ве убеди дека не вредите. Работете, верувајте во себе и останете луѓе, без разлика на сè.

А јас…

Го затворам ова поглавје со благодарност, со многу спомени и со надеж дека еден ден спортот ќе биде место каде што најмногу ќе се вреднуваат трудот, карактерот и љубовта кон играта.
Благодарам за сѐ. Оваа приказна засекогаш ќе живее во моето срце.“