Иако може да звучи шокантно, практиката на уништување на непродадената облека е вообичаена за речиси сите модни синџири и текстилната индустрија. Непродадената стока првично се нуди со попуст, но попустот никогаш не смее да биде превисок за да не се обезвредни брендот. Затоа, и покрај трудот и работата вложени во производството, единственото решение што индустријата го гледа е уништување, честопати дури и стока што никогаш не е распакувана. „Старата“ стока зафаќа простор за нови колекции, а складирањето создава дополнителни трошоци, пишува Дојче Веле.

Зошто ЕУ интервенира?

Се поставува прашањето кој може да одлучи што треба да прават компаниите со стоката што ја поседуваат. Сепак, Европската Унија најде основа за интервенција во заштитата на животната средина. Според проценките на Европската комисија, помеѓу четири и девет проценти од непродадениот текстил се уништува во Европа секоја година. Оваа облека најчесто завршува во печки за горење, што предизвикува емисија на околу 5,6 милиони тони јаглерод диоксид годишно.

Токму поради влијанието врз животната средина, ЕУ веќе воведе строги ограничувања за уништување на облека за големите модни компании од јули минатата година. Европската комисија сега ја прошири оваа одредба на средните текстилни синџири. За да им се даде доволно време да се прилагодат на новите правила, забраната ќе стапи на сила за нив во 2030 година.

Исклучоци и предизвикот на онлајн купувањето

Прописите предвидуваат исклучоци, на пример за стока што е оштетена или ако постои сомневање дека е штетна за здравјето. Ова е огромен проблем во онлајн купувањето, каде што враќањето е вообичаено. Иако вратениот предмет не е значително различен од оној што е пробан во продавницата, трговците на мало не можат да знаат дали купувачот што го вратил можеби страдал од заразна болест. Како резултат на тоа, голем дел од вратената стока се уништува како мерка на претпазливост. На пример, само во германското онлајн купување, речиси 20 милиони вратени предмети се отстрануваат на овој начин секоја година.

Најдоцна до 2030 година, средните текстилни синџири исто така ќе мора јавно да објавуваат податоци за количината на непродадена стока и што планираат да прават со неа. Брисел се надева дека мерката ќе ги принуди компаниите подобро да ги планираат своите залихи и да бидат пореални во врска со количините на нарачки. Целта е да се охрабрат да бараат алтернативи на уништувањето, како што се продажба по значително пониски цени или донирање стоки во добротворни цели.