Кога ќе падне првиот снег, многу кучиња инстинктивно го нурнуваат носот во снегот и почнуваат да го грицкаат. На прв поглед, ова однесување изгледа безопасно, па дури и симпатично, но зад него може да се кријат повеќе причини отколку што се чини. Според објаснувањата на стручњаците, кои ги пренесува специјализираниот портал „Хепер“, мотивите се движат од најосновни физиолошки потреби, како жедта, преку љубопитност и игра, па сè до можни здравствени проблеми.

Наједноставното објаснување е жедта. Снегот е вода во цврста состојба и куче кое нема постојано достапна свежа вода може да се обиде да се освежи токму на овој начин. Освен тоа, самата текстура на снегот е привлечна за многу кучиња – ладен, крцкав и сосема поинаков од вообичаената околина, тој нуди нов мирис, допир и звук, што ја буди нивната природна љубопитност и желба за игра.

Во оваа навика може да се препознае и одек од далечното минато, кога предците на денешните кучиња го користеле снегот како извор на вода во периоди кога реките и езерата биле замрзнати.

Сепак, како и кај многу други инстинктивни однесувања, постои граница меѓу безопасната љубопитност и сигналот за здравствен проблем. Куче кое опсесивно бара снег, дури и кога има чиста вода, особено ако истовремено покажува зголемена жед, често мокрење, губење апетит или промени во однесувањето, може да има нарушување во рамнотежата на водата и електролитите. Ваквите симптоми понекогаш упатуваат на проблеми со бубрезите, тироидната жлезда или други ендокрини нарушувања, поради што совет од ветеринар е неопходен.

Важно е и каде кучето јаде снег. Свежо нападан снег во двор или на чиста површина обично не претставува ризик, но снегот од улиците и тротоарите е сосема друга приказна. Во урбаните средини, снегот лесно впива сол, антифриз, средства за топење мраз и низа хемикалии кои можат да бидат сериозно опасни по здравјето.

Внесувањето на вакви материи може да доведе до труење, проблеми со варењето, оштетување на бубрезите или тешки воспаленија на дигестивниот тракт. Освен хемикалии, под снегот често се кријат камчиња, стакло, метални остатоци или гранчиња, кои кучето може да ги загризе или проголта, предизвикувајќи повреди во устата, кршење заби или дури и опструкција на цревата.

Постои и уште еден ризик што сопствениците често го занемаруваат – наглото ладење на желудникот. Големи количини снег можат значително да ја оладат желудечната и цревната слузница, што доведува до повраќање, дијареја, болки во стомакот и општа слабост. Оваа состојба во ветеринарната пракса често се нарекува „зимски гастритис“.

Како да се спречат проблемите? Најважно е кучето секогаш да има достапна свежа вода пред излегување надвор. Куче кое не е жедно има многу помала потреба да бара снег како извор на течност. За време на прошетките, треба да се избегнува снег од површини третирани со сол и хемикалии, а во градски услови препорачливо е кучето да се држи на поводник.

Вниманието на кучето може да се пренасочи преку игра, награди или краток тренинг, со што се намалува интересот за снегот. По враќањето дома, корисно е миење и сушење на шепите, за да се отстранат остатоците од сол и хемикалии кои кучето подоцна би можело да ги лиже.

Во суштина, повремено грицкање чист снег од двор најчесто не е опасно за повеќето кучиња. Но кога снегот е загаден, измешан со хемикалии или се внесува во големи количини, ризиците стануваат реални. Зимата носи радост и игра, но и потреба од внимателност. Затоа најважно е внимателно да се набљудува кучето, да се разберат неговите навики и, кога е потребно, навреме да се заштити од невидливите опасности на снежните денови.