Изложба на уметнички слики од охридскиот сликар Славко Упевче со наслов „55 години ликовна хроника на Охрид“ беше поставена во ликовниот салон на НУЦК „Григор Прличев“ по повод 80-годишнината од ослободувањето на Охрид, а во организација на Општина Охрид.

Осврт кон јубилејната ретроспективна изложба на Славко Упевче напиша поетот Славе Ѓорѓо Димоски.

– Јубилеите се извонредна прилика да се навратиме и одново да го проследиме патот на некој уметник кој со четка и боја оставил трага во времето, но го насликал и лицето на времето за да го зачува од заборав. Изложбата низ една хоризонтала и вертикала ги врзува педесет и петте години сликарско творештво на маестро Славко Упевче, еден од најзначајните и врвовите на македонското современо сликарство и да споменам дека Општина Охрид по овој голем повод му оддава значајно признание на уметникот.

Од ателјето на Славко Упевче во изминатите пет и пол децении излегоа мноштво слики во различни техники, но единствен е оригиналниот сликарски јазик преку кој ја зачувал и ја чува старата охридската архитектура, која денес е само носталгичен повев по оној автентичен Охрид. Својот сликарски љубопитен дух и широкиот интерес за родниот град Славко Упевче маестрално го распостила низ миговите кои се во дослух со просторот и со времето: просторот е Охрид, а времето е она што останало од некогашните охридски фасади.

Неговите слики ги гледам од мој агол, од поетски агол, а од тој агол излегува онаа топлина што сите уметници ги грее, а таа се вика потрага по неповратното, потрага по оној блесок што останал во мозочните клетки како чип што отвора подруги простори, вон возраста што ја имаме сега и вон она поразителното што го гледаме денес, влезени во железото и во бетонот, а нешто длабоко во нас говори дека сме излезени од душата на каменот, дрвото и варта. Излезени сме од душата на традицијата, излезени сме од самите себе, а сме влезени во железните решетки на бездушноста, грубоста и импровизацијата.

Сликите на оваа изложба го покажуваат деценискиот труд на уметникот, а неговите дела се живи пулсирања во просторот на градскиот дух и во просторот на охридската околина, така создавајќи ја сопствената животна и творечка вселена. Станува збор за уметник кој суверено владее со својот и се движи низ својот уметнички свет. Упевче не е некој апстрактен експериментатор, туку е амбиентален уметник кој при својата работа следи сопствен концепт и затоа секоја нова слика само ја надополнува претходната, а со тоа полека го заокружува мозаикот на донекаде веќе непостоечкиот Охрид.

Неговата секогаш прецизна рака ја изразува и неговата оригиналност. Кога ќе ја погледнеме оваа ретроспективна изложба изгледа како таа да нема крај, а нема крај и за магичната рака на уметникот, кој не само што ни го враќа стариот Охрид, туку ја зачувува и искреноста и едноставноста кои испраќаат силна порака да не се доуништи зачуваното под налетот на несопирливата денешност – напиша Славе Ѓорѓо Димоски.

(Текстот е објавен во „Културен печат“ број 256, во печатеното издание на весникот „Слободен печат“ на 16-17.11.2024)