Иако често се шпекулира за многу големи растојанија, реалниот домет на камерите кои се користат за сообраќаен надзор е значително помал и јасно дефиниран според техничките можности на уредот.

Фиксните камери за надзор на брзината со која се движат возилата во сообраќајот, како што е уредот GATSO RT4, најчесто поставувани покрај патиштата, имаат домет за мерење на брзина до околу сто метри. Во тој опсег камерата може прецизно да ја измери брзината на возилото, да направи јасна фотографија и да ја забележи регистарската табличка. Минималната дистанца на која системот почнува со мерење е приближно десет метри, што значи дека камерата не снима цел патен сегмент, туку точно определен дел.

Камерата не снима непрекинато возила кои ѝ се приближуваат од голема далечина. Иако куќиштето на камерата може да се забележи оддалеку, уредот активно го регистрира прекршокот само кога возилото ќе се најде во зоната на мерење. Тоа е подрачјето каде што точноста на мерењето и квалитетот на фотографијата се доволни за да се покрене прекршочна постапка, пишува „Јутарњи лист“.

Затоа тврдењата дека надзорните камери снимаат од неколку стотици метри или дури километри не се точни кога се работи за системите кои најчесто се користат кај нас. Поголемите домети можат да се однесуваат на полициски радарски или ласерски уреди во мобилни контроли, но не и на класичните камери во фиксни куќишта, пишува „Подравски“.

Дали е уставно „Безбеден град“ да се применува само во некои градови? Професорите Шкариќ и Прешова со спротивни ставови