Во почетокот беше зборот, и зборот беше ветување. И ветувањето беше дадено пред народот, како завет пред божествен суд: „За три дена ќе го исчистам градот“. Така почнаа новите поглавја во Книгата на скопјаните.

И луѓето го слушаа гласот на својот нов водач, надевајќи се дека конечно ќе се подигне некој што ќе го отстрани срамот од улиците и ќе ја избрише прашината од совеста.

Скопје, градот што некогаш беше гордост на долината, денес личеше на изгубен Ерусалим – замастен, преполн со ѓубре, шишиња, хартија…

И во тоа време на отпад и рамнодушност, се појави Орце, како пророк со светлина во погледот и со метла во раката. „За три дена ќе го исчистам градот“, рече тој, и луѓето се восхитија. Некои се прекрстија.

И беше вечер и беше утро, ден прв.
Орце го погледна градот свој, од Драчево до Волково, и рече: „Да се оддели ѓубрето од асфалтот, и сметот од душите“. И така беше. Камионите потекоа низ булеварите како реки на покајание, а водата од цистерните се прелеваше врз камените улици како ново крштевање. Народот гледаше, фотографираше и коментираше: „Еве го, новиот Мојсеј на чистотата“.

Но меѓу нив имаше и неверници. Стари скопјани, седнати на своите клупи, цинично забележуваа: „Не може тоа за три дена, дури ни Господ не успеа без одмор“. А најгласните додаваа: „Дај, бре, нека исчисти прво по штабовите, па после по улиците“.

И беше вечер и беше утро, ден втор.
Орце се спушти меѓу народот, носејќи метла како жезол. Работниците од „Комунална хигиена“ одеа зад него како апостоли, а камерите ги следеа нивните чекори. И проговори Орце: „Не е важно кој го направил ѓубрето, важно е кој ќе го собере“.

И народот го слушаше, но повеќето снимаа за да имаат доказ во партија дека биле присутни на настанот.

И тогаш ги изговори петте заповеди на новиот град:

• Не фрлај ѓубре пред контејнер, зашто тоа е грев;

• Почитувај го ѓубретарот твој, за да ти биде чисто утрото;

• Не ѝ се потсмевај на метлата, зашто од неа ќе ти зависи иднината;

• Не барај виновник, барај ќесе;

• Не кажувај „сите се исти“, зашто тогаш и ти стануваш дел од нечистотијата.

И беше вечер и беше утро, ден трет.
Градот почна да свети. Се виде бојата на клупите, асфалтот повторно доби лик, а воздухот мирисаше на хлор. Некои велеа дека виделе лик на светец во баричката кај плоштадот „Македонија“. Други, пак, тврдат дека тоа бил Орце.

Но како и во сите библиски приказни, по чудото доаѓа искушението. Ветерот од Волково подигна нови кеси, а првите отпадоци повторно слетаа кај железничката. Народот воздивна: „Сè беше залудно“. Тогаш Орце рече: „Господ го создал светот за седум дена, но човекот го расипал за седум минути. Јас го исчистив градот за три дена, а вие го вративте на старо за три часа“.

Потоа седна на клупа кај Камени мост и гледаше како Вардар носи шишиња, лименки, тенџериња… И рече: „Еве го нашиот грев, плива и не потонува“. Некој му пријде и го праша: „Орце, ќе го чистиш пак?“ Тој се насмеа и одговори: „Ако Господ не се откажал од луѓето, зошто јас би се откажал од Скопје?“

И народот повторно го славеше, а на секој билборд се појавија зборовите: „Чист град – чиста совест“. Но вистината беше поинаква. Градот никогаш не бил валкан од ѓубре, туку од политика. И тоа е грев што не се пере ни со метла, ни со хлор.

И така поминаа тие три дена што ќе останат запишани во хрониките на Скопје, како нов завет на чистотата. И ќе раскажуваат старците на клупите, дека некогаш имало еден градоначалник што сакал да биде како Бог – да создаде ред од хаос, и да ѝ даде душа на прашината. Но како што пишува и во Светото писмо: „Од прашина си создаден, и во прашина ќе се вратиш“. А во Скопје, тоа значи едно – ѓубре си, и со ѓубре ќе живееш.

И беше вечер и беше утро, ден четврти – кога повторно ќе се роди ново ветување. И народот ќе рече: „Амин“.