Секој застој подолг од неколку месеци резултира со сериозно оштетување на опремата и милиони трошоци за рестартирање. Поради недостатокот на сурова нафта за преработка, предизвикан како резултат на санкциите што ги воведе Министерството за финансии на САД врз компанијата NIS, Рафинеријата за нафта Панчево започна со подготовки за прекин на работата, објави Каматица.

Колку навистина чини затворањето на рафинеријата и зошто тоа не е едноставна техничка постапка, туку сложен и скап процес што може да трае со месеци? Експертите објаснуваат дека намалувањето на капацитетот под одреден минимум, како и затворањето на самата фабрика, носат сериозни ризици и потенцијално огромни трошоци.

Прво, важно е да се разјасни една вообичаена заблуда: ниедна модерна рафинерија не може да работи со капацитет од 10 проценти. Секоја има свој технички минимум, обично помеѓу 40 и 60 проценти. Под тој праг, процесите стануваат нестабилни, температурите и притисоците излегуваат од оптималните режими, катализаторите се оштетуваат, а ризикот од неконтролирано ослободување на сулфурни гасови се зголемува. Под такви услови, се формираат наслаги и кокс, а целиот систем станува потенцијален еколошки ризик.

Затоа, не е можно да се „исклучи“ рафинеријата. Самото исклучување трае од 48 до 72 часа и вклучува инертирање на колоните, реакторите, печките и резервоарите со азот, со цел да се спречи експлозивна атмосфера. Во исто време, мора да се одржува стабилен енергетски биланс, бидејќи рафинеријата не е само производител, туку и голем потрошувач на енергија. Должината на застојот директно влијае на состојбата на опремата и трошоците за рестартирање. Доколку рафинеријата не работи околу 30 дена, деградацијата би била минимална и би можела повторно да се рестартира за два до четири дена. Доколку има застој од шест месеци, се јавуваат наслаги, корозија и губење на катализаторот, па затоа стартувањето би траело два до четири месеци и би чинело најмалку пет милиони евра.