Монографијата „Мојот пат“, посветена на балетскиот уметник и педагог Антон (Тони) Баталаковски, беше промовирана на 3 март во фоајето на Националната опера и балет и привлече голем интерес кај културната јавност.

Автори на монографијата „Мојот пат“, посветена на Антон (Тони) Баталаковски, се д-р Соња Здравкова-Џепароска и д-р Александар Трајковски. На промоцијата беше прочитан промотивен текст од балетскиот критичар Емилија Џипунова, а модератор на настанот беше новинарката Нина Стефанова, која своевремено снимила и документарна емисија со Баталаковски.

Антон (Тони) Баталаковски (1945 – 2021) е македонски балетски уметник и педагог. Припаѓа на втората генерација балетски уметници во Македонија. На сцената настапувал во периодот од 1964 до 1992 година. Во периодот од 1979 до 1989 бил и директор на балетскиот ансамбл при тогашниот Македонски народен театар. Се занимавал и со репетиторско-педагошка дејност.

Во монографијата е направена реконструкција на неговиот животен и уметнички пат, со многу интересни податоци за неговиот живот, стручни анализи за неговото творештво, искази од современици, како и мноштво фотографии.

– Антон (Тони) Баталаковски беше уметник, педагог и, пред сè, извонреден човек. Да се запечати еден толку богат професионален живот е, од една страна, предизвик, а од друга – голема одговорност. Се надевам дека заедно со колегата Александар Трajковски успеавме на страниците на оваа монографија да забележиме барем делче од овој импозантен творечки пат кој траеше цели 47 години – години поврзани со сцената, со танцот, со уметноста… – истакнува авторката Соња Здравкова-Џепароска.

Со креативна зрелост и интерпретативен импулс Баталаковски во текот на својата долгогодишна балетска кариера реализирал и одиграл голем број улоги, како и соло и дуетни танци од класичниот, националниот и од модерниот балетски израз и стил. Истиот пристап го имал и кон оперативно-управувачката и кон репетиторско-педагошката дејност.

– Достоинствен, ненаметливо строг и принципиелен, Тони Баталаковски го ширеше својот авторитет меѓу колегите, особено меѓу помладите, на кои секогаш беше спремен да им помогне, да ги посоветува и методски да им го образложи начинот на изведбата на движењата во танцот, работејќи со нив како балетски педагог во балетското училиште при ДМБУЦ „Илија Николовски – Луј“ и како репетитор во балетскиот ансамбл при Македонската опера и балет – констатира Емилија Џипунова.

(Текстот е објавен во „Културен печат“ број 323, во печатеното издание на весникот „Слободен печат“ на 7-8.3.2026)