Новата книга „Гени, мени, сени (Потеклото на бабите)“ на Владимир Лукаш беше промовирана на 7 февруари во „Литература.мк“ на ул. Македонија, во рамките на „Денови на литературата“. Книгата, во издание на „Супрема“, ја промовираше уредничката Оливера Ќорвезироска, низ разговор со самиот автор.

„Гени, мени, сени“ е комплетно авторска книга на авторот (соавторска со самиот себе, негови се и текстот и илустрациите). Таа содржи стотина страници, три циклуси (Семејни фотографии по случаен избор, Сеќавања и автобуси по речиси случаен избор и Таа по (не)случаен избор), досетлив влез и лирски излез, дваесетина илустрации / симулирани фотографии во тесна спрега со текстот (небаре едната рака пишувала, другата во исто време – цртала).

– „Гени, мени, сени“ ја покажува преобразбата на кусата проза (на микро план) во роман (на макро план), поддржана со здружноста на поетското и ликовното, на факциското и фикциското. Она што го сметам за возбудливо и ретко во современата книжевна продукција кај нас и пошироко, е фактот што „Гени, мени, сени“ се чита како збирка раскази и прозно-поетски меланжи, кои откако ќе се прочитаат остваруваат впечаток на прочитан роман. Големо стакло од мали срчи. Долго време од куси мигови. Овој ефект е подеднакво интересен и творечки и рецепциски – истакна Ќорвезироска.

Романот што користи автобиографски елементи, не е задолжително и автобиографски роман. Лукаш посочи дека главните протагонисти во романот не се во целост ризница на личното минато, туку метаризница, микс со фикција.

– Имагинацијата во овој роман е иста како и во моите сликовници, само наративот се разликува. Своите интереси лесно и спонтано ги прелевам од книжевноста за деца во книжевноста за возрасни. И двата наратива ми овозможуваат да се согледам себеси и како писател и како читател, кои често не можат да се договорат меѓу себе, но огледалото најмногу ме разбира во вистинскиот момент – објасни Лукаш.

„Гени, мени, сени“ е весел роман за најтажното, смешен роман за најсериозното. Поднасловот – „Потеклото на бабите“ е мошне значаен. Не само затоа што е еден вид дескрипција на темата / на фокусот на романот, туку и затоа што на него цврсто е потпрена приказната. Со тоа станува чудесно стабилен пред емоционалните налети и страшните животни ветришта на неколкуте главни ликови: Јас-раскажувачот, Таткото и Битната Жена скриена во родот (Таа) како баба, како мајка, како љубовница, а најмногу од сè – како Љубов.

Владимир Лукаш (1978) е музичар, визуелен уметник и писател. „Гени, мени, сени (Потеклото на бабите)“ е негова десетта книга. Претходно ги има објавено: „Мамурлаци“, „Се гледаме наскоро. Е.“, „Дедлајна, љубов моја“ (за возрасни); „Микромонографија на отпадниците од светот на анимираниот филм“ (артбук), „Ши, Ѕифри, Копчи“, „Поклони се и почни“, „Пу за Мите, пу за сите“, „Суштествијада“ (за деца) и „Радишански прелудиуми“ (минијатури за пијано). Има илустрирано повеќе книги, реализирано многу групни и самостојни изложби, автор е и на неколку анимирани филмови.

(Текстот е објавен во „Културен печат“ број 217, во печатеното издание на весникот „Слободен печат“ на 10-11.02.2024)