Додека претседателот Владимир Путин е фокусиран на војната во Украина, неговите стратешки сојузници ширум светот се чувствуваат запоставени. Официјални лица во Венецуела велат дека нивниот долгогодишен безбедносен однос со Москва е „хартиен тигар“, а другите сојузнички престолнини се чувствуваат слично.

Од Дамаск и Техеран до Хавана, режимите кои се потпираа на блиски врски со Кремљ открија дека руската поддршка недостасува во клучните моменти во изминатите 13 месеци, објавува Блумберг.

Сирискиот диктатор Башар ал-Асад избега во Москва откако руската воена поддршка пресуши. Куба, без својот заштитник, се соочува со хуманитарна криза за која некои велат дека би можела да стане „следното домино што ќе падне“.

Иран, кој ги бомбардираше Соединетите Американски Држави во 2025 година, се соочува со протести кои го загрозуваат опстанокот на неговиот режим, како и заканата од понатамошни американски воени дејствија.

Падот на довербата во Венецуела

Највпечатливиот симбол на занемарувањето на Русија кон своите сојузници е судбината на Николас Мадуро од Венецуела, кој е задржан во затвор во Њујорк. Додека безбедносниот апарат во Каракас анализира како дошло до неговото апсење, тамошните власти приватно изразија разочарување од неуспехот на нивните кубански и руски партнери да го заштитат, според извори запознаени со ситуацијата.

Иако американскиот претседател Доналд Трамп постојано јавно ја објавува својата намера да го отстрани Мадуро, официјалните лица во Каракас се жалат дека кубанските и руските разузнавачки служби, на кои се потпирале, не успеале да идентификуваат ранливости или да дадат конкретни информации за заканите кон венецуелскиот лидер.

Значителен дел од личната безбедност на Мадуро е доверена на кубанската разузнавачка служба, што е потврдено со изјавата на кубанската влада дека 32 нејзини граѓани загинале за време на американската операција. Според официјалните лица, довербата меѓу Венецуела и нејзините кубански партнери исчезнала.

Исто така, имаше критики за руските системи за воздушна одбрана С-300 и Бук-М2, кои не успеаја да го заштитат венецуелскиот воздушен простор. Официјалните лица се жалат дека Русија не обезбедила соодветна техничка поддршка за нивната оперативна ефикасност. Слична ситуација се случи и со сајбер-одбраната, која се потпираше на руска помош и која се покажа како недоволна кога американските сајбер-напади очигледно ја прекинаа електричната енергија за делови од Каракас.

Сето ова доведе до пад на довербата во безбедносното партнерство меѓу Венецуела, Куба и Русија. Во Каракас, наследничката на Мадуро, Делси Родригез, сега нема многу избор освен да ги прифати американските понуди за соработка и да ја намали зависноста од старите сојузници.

Приоритети на Москва

Путин сè уште јавно не коментирал за акцијата на САД во Венецуела, додека руското Министерство за надворешни работи издаде само формална изјава во која се вели дека ваквите потези ги кршат основните принципи на меѓународното право. Сепак, според информирани извори, руските претставници биле бесни поради операцијата за апсење на Мадуро.

Сепак, односите со САД во моментов се поважни за Москва отколку за Венецуела, откри неименуван извор запознаен со ставот на Кремљ. Според истиот извор, апсењето на Мадуро е непријатно за Русија, но не претставува катастрофа.

Од друга страна, Иран е посериозно прашање бидејќи руската соработка со Техеран е многу посилна, особено во воената област. Иако Русија би можела јавно да го поддржи Иран, малку е веројатно дека ќе се вклучи подлабоко во обезбедувањето помош, со оглед на нејзините ограничени можности и приоритетот што го дава на завршувањето на војната во Украина, додаде изворот.

Ваквите случувања не се добар знак за другите стратешки партнерства на Русија и сугерираат дека станало уште поважно за Кремљ да ги постигне своите цели во Украина без да прави отстапки на преговарачката маса. Тоа, пак, би можело дополнително да ги комплицира напорите на претседателот Трамп да постигне мировен договор.