Се гледаме утре и секој втор ден, додека не се исполни правдата. Го барам убиецот на моето дете. На 1 ноември се случи злосторство. Падот на настрешницата не беше резултат на тероризам, туку последната капка во чашата што со години беше полна со корупција. Немаме право на мир додека ја гледаме пропаста на нашата земја.

Ова беа клучните пет пораки кои ги испратија семејствата на загинатите, родителите, учесниците и граѓаните на вчерашниот комеморативен собир во Нови Сад одржан по повод една годишнината од падот на настрешницата на железничката станица во Нови Сад, пишува Нова.рс.

Како што наведува медиумот од ноември минатата година низ цела Србија се одржаа многу собири. Некои беа величествени, а оној во Нови Сад вчера беше најтрогателен. Тишината пред Железничката станица, каде што се собраа повеќе од 100.000 луѓе, беше толку силна што единствените звуци што се слушаа беа звуците на дроновите. А потоа следуваше настапот на хорот.

Сакам да знам кој го уби моето дете

Дијана Хрка, мајката на Стефан, кој почина при падот на крошната, објави дека ќе штрајкува со глад преку улицата од Ќациленд. Таа рече дека мора да се дистанцира од студентите и од луѓето и најави дека ќе продолжи сама да се бори за правда.

„Ова е мојата борба што морам да ја однесам до крај. Сега ќе се дистанцирам, се впуштам во оваа борба сама, со штрајк со глад. Морам, тоа е моја обврска. Сакам да знам кој го уби моето дете и кој уби 16 луѓе. Некој мора да одговара за ова. Затоа ќе штрајкувам со глад пред Градското собрание, спроти Ќациленд. Ви благодарам за сè, за љубовта и поддршката, ви благодарам, мои луѓе“, рече таа.

Ова е злосторство, ова е убиство.

Прва зборуваше студентката Надја Шолаја. Таа рече дека трагедијата на Железничката станица е злосторство односно убиство.

„Семејствата на жртвите заслужуваат да знаат кој ги убил нивните најблиски и дека се одговорни за тоа… Во 11:52 часот, нивното прво и најосновно човеково право беше одземено – правото на живот. Некои мајки не ги повикаа своите деца на телефон тој ден и никогаш повеќе нема да го сторат тоа. Зошто? Затоа што на некого му беше поважно да украде милиони отколку да го почитува законот“, рече Шолаја.

Последната капка во чаша полна со корупција

Сања Фриц, професорка на Градежниот факултет, откри дека по прегледувањето на повеќе од 20.000 документи и 600.000 страници, може да се каже со голема сигурност дека настрешницата не се срушила како резултат на терористички чин или саботажа.

Ако зборуваме за градежниот аспект, настрешницата падна поради губење на нејзината носивост. Губењето на нејзината носивост се случи првенствено, но не само, поради корозија во челичните жици што беа во затегнувачите што ја закачуваа настрешницата од кровната конструкција… Тоа беше само последната капка во чашата што со години беше исполнета со корупција и небрежност во градежништвото… Стаклото беше исполнето со мешање на поединци во спроведувањето на проектите, иако тие немаа формални овластувања во нив“, рече Фриц.

Немаме право мирно да го гледаме пропаѓањето на нашата земја

Пензионираната обвинителка Јасмина Пауновиќ, исто така, се обрати на присутните. Таа им рече на студентите дека нивната борба не е залудна и нагласи дека нема право мирно да се гледаме пропаѓањето на Србија.

„Ги отворивте очите на луѓето, надежта дека работите можат да се подобрат. Ви благодарам за тоа. Какви луѓе би биле ние ако молчевме за оваа неправда, за уништувањето на животи? Постојат три напасти на оваа влада – негативна селекција што отвора врата за корупција. Тоа значи дека луѓе со срамни биографии, кои се уценети, ги држат нашите институции во заробеништво. Така заробени, тие се на работ на уривање на целиот систем на нашата земја. Немаме право да молчиме и мирно да го гледаме колапсот на нашата земја. Тие се карактеризираат со системска корупција што убива еден по еден“, рече Пауновиќ и додаде:

„Мојата последна порака до младите е – останете тука, бидејќи ова сонце повеќе не грее никаде вака.“

Се гледаме утре и секој втор ден

Дека борбата не е завршена, беше клучната порака на студентите на крајот од вчерашниот комеморативен собир. Тие развеаја транспарент на Петроварадинската тврдина на кој пишуваше: „Се гледаме утре и секој втор ден, сè додека не се постигне правда“.