Томи Грејвс од Лондон се нашол на лекување во установа за ментално здравје откако осум дена без сон го турнале длабоко во психоза, во која верувал дека живее живот како ликот на Џим Кери во филмот „Шоуто на Труман“, пишува „Дејли мејл“.

– Семејството ме испрати во болница за ментално здравје со брза помош затоа што знаеја дека нешто не е во ред. Бев исклучително кохерентен, но тоа што го зборував немаше смисла. Имав план да ставам крај на расизмот, сексизмот, војните, да го излекувам ракот – сите тие неверојатни работи. Во тој момент веќе не ни знаев каде сум. Мислев дека сум во телевизиско студио, како во „Шоуто на Труман“ – рекол тој.

Во култниот филм од 1998 година, Џим Кери глуми човек кој не е свесен дека целиот негов живот се снима и се емитува пред светот.

Недостатокот од сон кај Грејвс започнал додека работел на проект за собирање средства за добротворна организација за бездомници.

– Требаше да учествуваат музичари, актери и изведувачи. Едноставно бев многу возбуден околу тоа и работев неуморно. Колку повеќе работев, толку повеќе бев под стрес, толку повеќе идеи ми доаѓаа во глава и сè потешко ми беше да заспијам – рекол тој.

Не можел воопшто да заспие, колку и да се трудел, затоа што мозокот не сакал да се „исклучи“. Како што минувале деновите, идеите станувале сè поекстремни, подетални, а некои би рекле и налудничави.

– До шестиот ден без сон, идејата од собирање 100 фунти порасна на собирање 66 милиони фунти. Тогаш бев примен во болница за ментално здравје – објаснил тој.

Грејвс поминал четири недели во болница, но бил во толку лоша состојба што бил убеден дека тоа е телевизиско студио и дека мора да ја забавува публиката. Пеел, танцувал и правел ѕвезди пред „камерите“, верувајќи дека ќе „освои Оскар“ за својот настап, сè додека конечно не успеал да заспие со помош на лекови.

– Една од медицинските сестри ми рече дека ќе добијам „Оскар“ ако продолжам така. Повеќето луѓе би го сфатиле тоа како сарказам, но јас си помислив: „Би сакал да добијам Оскар“ – се присетил тој.

Лекарите му кажале дека доживеал манична епизода со психоза и ги поминал следните четири недели „враќајќи се во реалноста“.

– Целосно ја напуштив планетата Земја, немав чувство за реалност, слушав, мислев и гледав работи што не беа вистински. Настапував пред тие камери во болницата и се обидував да ја ангажирам и забавувам публиката. Имаше пеење, танцување, ѕвезди, трчање по ѕидовите. Прескокнав и една медицинска сестра – го опишал своето искуство.

Кога по еден месец бил отпуштен, неговиот живот бил во урнатини и бил свесен дека разумот повторно може да му излезе од контрола ако не внимава на спиењето.

– Кога ме отпуштија, се чувствував многу тажно. Животот ми се распадна на парчиња. Ми беше неверојатно срам. Лекарот ми рече дека морам да научам да спијам или ризикувам повторно да го изгубам чувството за реалност – рекол тој.

Следните две години ги поминал учејќи како правилно да спие и на крај се квалификувал како тренер за спиење. Повеќе не излегува доцна за викенди и наместо тоа има одредено време за легнување и станување, до кое се обидува да се придржува. Сега сака да го направи „кул“ тоа да се оди на спиење во одредено време, со цел да се подобри квалитетот на сонот, и одржува работилници за компании и заедници за да ги подучи луѓето за важноста на спиењето.

– На мисија сум да го популаризирам легнувањето во исто време. Ќе излезам напладне и ќе останам надвор до девет навечер. Треба да се искористи денот. Не станува збор за тоа да се забавувате помалку, туку да го правите тоа во време што нема да ве исцрпи – ја објаснил тој својата филозофија.

Долготрајниот недостаток од сон може да предизвика низа симптоми, а може да биде и смртоносен. Во првите 24 часа од лишување од сон се менуваат нивоата на хормони во телото, што доведува до покачување на крвниот притисок. До вториот ден телото веќе не може правилно да ја разградува глукозата, што предизвикува желба за јаглехидрати. Телесната температура опаѓа, а имунолошкиот систем слабее.

Иако не е забележано дека човек починал директно од несоница, студија на Универзитетот во Чикаго од 1980-тите покажала дека стаорци угинале по 32 дена целосно лишување од сон, најверојатно поради хипотермија или ослабен имунитет.

Рекордот за најдолго време без сон го држи Ренди Гарднер, кој во 1964 година како 17-годишник останал буден 11 дена и 25 минути, при што развил проблеми со говорот, меморијата и почнал да халуцинира.

Лошиот сон е поврзан со бројни здравствени проблеми, вклучувајќи рак, мозочен удар и неплодност. Инсистирањето на редовно време за легнување и станување, дури и за викенди, е клучно за избегнување на таканаречениот „социјален џет-лаг“ и за одржување на менталното и физичкото здравје. Приказната на Томи Грејвс е силен потсетник колку квалитетниот сон е темел на нашата благосостојба.