Мултимедијалната изложба „Фрагментирани реалности“ на Страхил Петровски, поставена во двата салона на КИЦ – Скопје, предизвика исклучителен интерес кај ликовната јавност во текот на изминатата недела.

Самостојната изложба „Фрагментирани реалности“ на мултимедијалниот визуелен уметник Страхил Петровски содржи дела од неговата најнова продукција создадени оваа година и изработени во различни медиуми и визуелни наративи: просторна инсталација, дела на хартија и редимејд-објекти, како и видеоинсталации.

– Станува збор за проект што содржи повеќе компоненти/конгломерации. Проектот е повеќеслоен и обмислен, како визуелно така и технички, и е составен од два клучни сегменти кои навидум се многу спротивни, но сепак имаат една заедничка нишка/именител и значење. Односно, како централен елемент е човекот (иако реално е апстрахиран во медиумите со кои експериментирам и визуелно се изразувам), и е на централно место, на „пиедестал“, во проектот и по вертикала и по хоризонтала, како Битие.

Имено, создавањето и уништувањето како појава/причина е, всушност, дел од човештвото, односно човекот кој е создаден од Бог, творец што создава, гради и мисловно и физички… со сите доблести во секоја смисла, наспроти човекот во ова лудо, хаотично и шизофрено современие (ако е ова современие и иднина на која толку ѝ се радуваме и ја посакуваме!?), каде тој се претвора во човек-ѕвер (човек на човека му е волк – homo homini lupus est), ама во буквална смисла на зборот.

Оттука произлегува и наративот/идејата за поставката која е изразена и реализирана преку различни медиуми, материјали и фрагменти, од традиционални до концептуални дела – слики, објекти, цртежи, фотографии, инсталации, редимејд објекти… (салон „Империјал 1“), па сѐ до најсовремени постмодернистички дискурси и наративи кои содржински го претставуваат распаѓањето, она најлошото (војните, поделбите во секоја смисла, деструкцијата итн.) што човекот може да го направи и во „најмала“ рака да предизвика хаос и опасност од неповратно уништување на целата планета (4 видеоинсталации и аудиозапис што само ја надополнува нивната содржина, поставени во салон „Империјал 2“).

Како резиме и порака за крај би додал еден наслов од една книга на Херберт Рид, кој кажува сѐ, а гласи: Поезија и анархизам – истакнува Страхил Петровски.

Проектот, пред сè, е субјективна уметничка реакција и рефлексија на она што ни се случува во ова проблематично и турбулентно време, време на конфликти од секаков тип, политички превирања и разлики, време на изместени вредности, бескрупулозност, континуиран страв и притисок од сите страни, хаос што речиси секогаш е неповратен, време на кризи и војни што влијаат врз виталноста на целата планета.

(Текстот е објавен во „Културен печат“ број 207, во печатеното издание на весникот „Слободен печат“ на 2-3.12.2023)