
Има ли крај на „ми се може штрајк“ на ЈСП!
Правото за штрајк е загарантирано, но и за неговото спроведување има правила. Не може кој како ќе му текне да се заканува со штрајк од денес за утре. Веројатно тоа го знаат и Мичо и Африм, но нема кој да ги спречи во намерите да ги заплашуваат и да ги вознемируваат граѓаните.
За еден месец скопјани двапати се вознемирени, измалтретирани и препуштени сами на себе да се снаоѓаат како знаат и умеат за да стигнат на своите работни места. Едноставно, синдикатите на ЈСП (дури три ги има во претпријатието), излегуваат и се закануваат – „од утре нема автобуси ако не добијат плати и – крај!“. Тоа што ова претпријатие врши јавна дејност од општествен интерес и што според сите важечки закони не смее така да се однесува, очигледно не е важно ниту за синдикатите, ниту за менаџментот на претпријатието, ниту за градоначалничката.
Препорачано
Од ЈСП излегуваат со некои смешни соопштенија во кои инсинуираат дека зад заканите со штрајк се кријат политички влијанија и дека платата, која не е исплатена на 15-ти во месецот, не значи доцнење. А зошто тогаш го чекаат последниот ден кога имаат пари за плати? Бараа субвенции и добија. Зошто граѓаните ги доведуваат во ситуација да зависат од „добрата волја“ на синдикатите? Секоја плата во ЈСП ќе се исплаќа преку грбот на граѓаните? Aко менаџерскиот тим знае што работи, нека си седне со синдикатите и нека си се договори.
Градоначалничката Данела Арсовска мудро си молчи и си праќа соопштенија за асфалтирање улици и кроење лозја додека во претпријатието врие. Нели две години се фали дека работи во интерес на скопјани!? Каде е да ги заштити? Или мисли дека со молчење ќе се амнестира од сопствената одговорност за ова што му се случува на градот.
Посебна приказна се синдикатите, кои во последната година, малку-малку, па се закануваат дека ќе ги остават граѓаните без превоз. Дури не ни известија дека превоз, сепак, ќе има, па градот беше блокиран од автомобили, автобусите останаа полупразни, а цели класови во училиштата празни. Важно вработените од ЈСП ќе си ги земат платите.
Правото на штрајк е загарантирано, секој има право со штрајк да се избори за своите законски права, но не на ваков начин. Ова што им се прави на скопјани е срамно и бедно, и за тоа некој треба сериозно да одговара, но, за жал, нема институции што ќе дејствуваат. Кај нас надлежните „спијат“ за сите важни и суштествени прашања.
Значи, правото за штрајк е загарантирано, но и за неговото спроведување има правила. Законски! Не може кој како ќе му текне да се заканува со штрајк од денес за утре. Веројатно тоа го знаат и Мичо и Африм, но нема кој да ги спречи во намерите да ги заплашуваат и да ги вознемируваат граѓаните.
Според Законот за јавни претпријатија, оти, нели, ЈСП е јавно претпријатие формирано од Град Скопје, „ако синдикатот, односно работниците во јавното претпријатие одлучат да го користат правото на штрајк, најдоцна седум дена пред денот кога имаат намера да најават штрајк, треба на директорот на јавното претпријатие да му достават писмено предупредување во кое синдикатот, односно штрајкувачкиот одбор, ќе ги изнесе причините за намерата да се организира штрајк“. Потоа треба да поднесат предлог за решавање на спорот и, ако не се постигне согласност во рок од 15 дена од денот на предупредувањето, синдикатот доставува одлука за стапување во штрајк до директорот на јавното претпријатие најмалку седум дена пред отпочнувањето на штрајкот. „Штрајкувачкиот одбор и работниците што учествуваат во штрајкот во јавното претпријатие се должни штрајкот да го организираат и да го водат на начин и да преземат мерки со кои ќе обезбедат физичка сигурност на вработените и заштита на опремата на инсталациите, како и извршување на обврските спрема граѓаните, правните лица и државните органи…“ .
Ете, така вели Законот. Значи не може штрајк од денес за утре, тоа е законска постапка што мора да се почитува. Не може градот да остане без автобуси. И сите институции молчат! Сите до една си гледаат сеир од страна.
Во услови кога јавен превоз во Скопје значат расклатените, стари и нередовни автобуси и нема друга алтернатива, нечовечки е граѓаните да останат и без нив. Некои луѓе немаат како поинаку да стигнат на работа за да си ја обезбедат сопствената егзистенција. Но, ете правото на егзистенција на едните било посилно од правото на другите граѓани. Особено кога сметаат дека во нивни раце се автобусите.
Опасно е тоа чувство на моќ, нели…