Steinmeier në Kibbutz Beri: "Edhe unë isha pa fjalë"

Presidenti gjerman Steinmeier në Izrael/ Foto: EPA-EFE/RONEN ZVULUN / POOL

Gjatë ditës së dytë të vizitës së tij në Izrael, presidenti gjerman Steinmeier ishte në Kibbutz Beri të shkatërruar pranë Rripit të Gazës. Ky kibuc u themelua nga hebrenjtë gjermanë pas Luftës së Dytë Botërore.

Karvani i presidentit gjerman ndalon para hyrjes së kibucit në jug të Izraelit. Dilni dhe vishni jelek antiplumb, lexonin udhëzimet e ushtarëve izraelitë. Dhe shtatë javë pas sulmit brutal të Hamasit terrorist në disa vende në Izrael, duke përfshirë Kibbutz Beri, ka një gjendje gatishmërie dhe ushtria është e pranishme kudo. Kohët e fundit, gazetarët ishin atje për të raportuar për një kibuc të braktisur që ekziston që nga viti 1946. Tani po vijnë dy presidentë.

Një vizitë në vendin e tmerrit

Frank-Walter Steinmeier është kreu i parë i huaj i shtetit që ndodhet në vendin e masakrës së 7 tetorit. Para kësaj, më shumë se 1.000 njerëz jetonin atje. Sot kibuci është bosh. Atë të shtunë (7 tetor), terroristët e Hamasit sulmuan kompleksin, duke vrarë një në dhjetë banorë dhe duke rrëmbyer rreth 50 njerëz. Nuk ka shtëpi që të mos jetë e shënuar me shkatërrim, vrasje, torturë dhe zjarr. Shkalla e masakrës ndihet në çdo derë hyrëse, në çdo dhomë.

“Ne kishim një ide për brutalitetin me të cilin vepronte Hamasi, por të qenit këtu është diçka krejtësisht ndryshe”, thotë Frank-Walter Steinmeier. "Këtu, ku gratë u përdhunuan, njerëzit u dogjën në strehimore, fëmijët u prenë kokat, disa u rrëmbyen - më duhet të pranoj se, pas gjithçkaje që dëgjuam, edhe unë mbeta pa fjalë."

Mysafiri gjerman viziton disa nga shtëpitë dhe dëgjon historitë e banorëve të vrarë. Për një çift pensionistësh që u masakruan në shtëpinë e tyre me një kopsht të vogël, ku sot pemët frutore të djegura dëshmojnë tmerrin e asaj të shtune. E njëjta gjë vlen edhe për 74-vjeçaren Vivienne Silver, e cila u shpërngul në kibuc nga Kanadaja shumë vite më parë dhe të cilës një ushtar izraelit i tha delegacionit gjerman në vend se ajo ishte një “paqëbërëse e vërtetë”. Disa herë në javë ajo shkonte me makinë në kufi për të marrë fëmijët palestinezë me kancer, të cilët më pas i çonte në Izrael për trajtim. Deri më 7 tetor, mijëra fëmijë po trajtoheshin në spitalin Augusta-Victoria në Malin e Ullinjve në Jerusalem.

Të mos harrojmë popullin e Gazës

Ja ku shkon presidenti gjerman pasi vizitoi Kibbutz Berry - departamentin onkologjik të fëmijëve të spitalit me një traditë të gjatë të ofrimit të ndihmës mjekësore për palestinezët në Bregun Perëndimor dhe Rripin e Gazës.

Prej 7 tetorit këtu është ndërprerë pritja e pacientëve nga Gaza. Steinmeier premton një milion euro nga Gjermania për të mbështetur kujdesin e pacientëve në spital. Gjermania është e gatshme të ndihmojë në evakuimin e të sëmurëve dhe fëmijëve, thotë ai.

Gjatë udhëtimit të tij në Izrael, Steinmeier theksoi vazhdimisht se për të gjetur një zgjidhje të qëndrueshme, nuk duhen harruar dy parime: "Më shumë siguri për Izraelin dhe, në të njëjtën kohë, një perspektivë më e madhe për të ardhmen për palestinezët". Me fjalë të tjera: Gjermania është në favor të zgjidhjes me dy shtete. Gjermania nuk solidarizohet “vetëm me Izraelin, i cili është viktimë e terrorit, por edhe me atë Izrael që mbrohet”, shpjegon Steinmeier.

Presidenti gjerman në kibuc Berry premton gjithashtu ndihmën e Gjermanisë për rindërtimin. Bundestagu do të sigurojë shtatë milionë euro fonde fillestare për qendrën kulturore të shkatërruar në Berry. Presidentët e Gjermanisë dhe Izraelit marrin përsipër projektin e rindërtimit.

"Një ditë do të kthehemi në shtëpi"

Kur pas turneut Steinmeier, me kolegun e tij izraelit Yitzhak Herzog dhe dy bashkëshortet e tyre, ndalet për të dhënë një deklaratë të shkurtër për gazetarët, të gjithë vënë re se fotot dhe deklaratat e dëshmitarëve okularë lanë përshtypje të fortë. Në heshtje dhe me fytyra të ngrira, mbërrijnë në një vend që deri vonë ishte qendra kulturore e kibucit. Sot këtu ka vetëm rrënoja dhe hi. Përveç strukturës metalike, gjithçka është e shkatërruar.

Sophie Berzon Mackey, drejtoresha e galerisë së djegur, qëndron pranë presidentit. Vendi, me veprat e tij për hapjen dhe diversitetin e kulturave, ishte i njohur në të gjithë Izraelin, një lloj qendre kulturore që pasqyronte frymën e kibucit. Sophie Barzon McKee, me tre fëmijët dhe burrin e saj, i mbijetuan masakrës në strehimore. Fat i pastër, thotë ajo:

"Shumë këtu ishin të përgatitur për sulme me raketa." Shumica e shtëpive kishin bunkerë. "Por askush nuk ishte i përgatitur për faktin se në një ditë paqësore, terroristët palestinezë do të vinin këtu dhe do të vrisnin brutalisht njerëzit në shtëpitë e tyre," thotë ajo.

Ashtu si shumica e banorëve të Kibbutz Beri, Sophie Berzon McKee dhe familja e saj kanë jetuar diku tjetër që nga masakra. Muajt ​​e parë kanë akomodim në një vend buzë Detit të Vdekur. Pastaj, ata duhet të kalojnë përkohësisht në një kibuc tjetër. “Derisa të ndihemi të sigurt këtu, do të qëndrojmë diku tjetër”. Por shumica duan të kthehen, duan sërish jetën e tyre dhe vendin tonë”, thotë drejtori 37-vjeçar i galerisë së shkatërruar. Shumica e anëtarëve të komunitetit të kibucit thonë se shpresojnë të jenë në gjendje ta thërrasin Berin në shtëpi përsëri pas tre vjetësh.

Burimi: Deutsche Welle/ Autori: Rosalia Romaniec

I dashur lexues,

Qasja jonë në përmbajtjen e internetit është falas, sepse ne besojmë në barazinë në informacion, pavarësisht nëse dikush mund të paguajë apo jo. Prandaj, për të vazhduar punën tonë, kërkojmë mbështetjen e komunitetit tonë të lexuesve duke e mbështetur financiarisht Shtypin e Lirë. Bëhuni anëtar i Sloboden Pechat për të ndihmuar objektet që do të na mundësojnë të ofrojmë informacion afatgjatë dhe cilësor dhe Së bashku të sigurojmë një zë të lirë dhe të pavarur që do të jetë GJITHMONË NË ANËN E POPULLIT.

MBËSHTETNI NJË SHTYP TË LIRË.
ME SHUME FILLESTARE 60 DENARË