Bisedë me aktoren Darya Rizova: Besoj në idealin e krijimit të një bote më të bukur dhe më humane

Darya Rizova me çmimin "Rinia e suksesshme".

Aktorja Darja Rizova nga Teatri Kombëtar i Maqedonisë është ndër fitueset e çmimit “Rinia e suksesshme” në kategorinë “Artistja e re më e mirë” për vitin 2022, ndërsa çmimin ia dorëzoi presidenti Stevo Pendarovski.

Çmimi “Rinia e suksesshme” ndahet për herë të katërt për rezultatet e arritura në vitin e kaluar kalendarik. Presidenti Stevo Pendarovski në fjalimin e tij në këtë ceremoni theksoi se përfituesit e çmimit janë shembull pozitiv për bashkëmoshatarët e tyre, por edhe për gjeneratat e tanishme dhe të ardhshme.

- Ata duhet të jenë dhe mbeten modeli ynë sipas të cilit gjeneratat e reja do të sillen dhe do të krijojnë vlera. Shembulli i tyre i përkushtimit dhe investimit të kohës dhe mundit të tyre në vetvete, si e vetmja rrugë drejt suksesit, duhet të jetë shembull edhe për qytetarët tanë të moshuar - theksoi presidenti Pendarovski.

Kontribut të rëndësishëm në afirmimin e krijimtarisë teatrore maqedonase, brenda dhe jashtë vendit, ka aktorja Darja Rizova, e cila në periudhën e kaluar ka marrë disa çmime teatrore dhe në skenën e saj vendase luan pothuajse në të gjitha shfaqjet kryesore të MNT-së. repertori. Ajo ndjeu edhe emocionin me të cilin performon në skenë kur mori mirënjohjen në pallatin presidencial.

Mirënjohjen Darja Rizova ia ndau presidenti Stevo Pendarovski

Vitin e kaluar ka marrë disa çmime teatrore për rolin e tij në një shfaqje, por tani ka marrë një vlerësim që ka një dimension më të gjerë social. Si u ndjetë në momentin e marrjes së çmimit “Rinia e suksesshme”?

- Fakti që çmimi vjen nga presidenti i vendit, në vetvete tregon se është diçka shumë domethënëse dhe shumë e madhe, sepse në planin personal rrallë ndodh një gjë e tillë. Qëllimi i mirënjohjes "Rinia e Suksesshme" është të tërheqë të rinjtë të qëndrojnë në vendin tonë, sepse edhe këtu ka shpresë dhe u jepet mbështetje për atë që bëjnë. Njerëzit deri në moshën 35-vjeçare zakonisht konsiderohen të rinj dhe këtë vit hyra në vitin e 36-të të jetës sime dhe njohjen e ndjeva si një lloj ndërprerjeje, si një rrumbullakim i një faze të jetës, si " qershia mbi tortë”.

Gjatë vitit të fundit më kanë ndodhur vërtet shumë pjesëmarrje në festivale dhe shumë çmime teatrore dhe ky çmim duket se e përmbyll atë periudhë të mrekullueshme. Përveç kësaj, me këtë çmim marr mirënjohje nga vendi ynë, prej nga vij dhe prej nga i kam rrënjët dhe kështu vlerësohen përpjekjet, përkushtimi dhe besimi im në atë që bëj.

Në ceremoninë e ndarjes së çmimeve keni pasur mundësinë t'i drejtoheni publikut. Çfarë ishte në mesazhin tuaj?

- Aty falënderova kryetarin e komisionit që vendosi për çmimet dhe thashë se ishte nder dhe privilegj të isha në shoqërinë e mendjeve të reja të mrekullueshme, të përkushtuar dhe shpikës. Këta njerëz janë drita e së ardhmes sonë dhe për sa kohë të ketë njerëz të tillë do të ketë shpresë. Falënderova edhe familjen time, sepse gjithmonë kam dashur të bëhem aktore, sepse tezja më ka çuar në teatër që e vogël, më ka marrë në shfaqje në MNT dhe tani jam e punësuar në MNT. Familja ime ka qenë gjithmonë mbështetja ime për t'u regjistruar realisht në aktrim dhe për të zgjedhur një profesion që vërtet do ta dua shumë dhe vetëm kështu do të jem vërtet frymëzues, i plotësuar shpirtërisht dhe i kënaqur me atë që bëj.

Gjithashtu u zbulova të pranishmëve se po i kushtoj një çmim njeriut që në fëmijërinë time të hershme më rrënjos vlera morale dhe etike. Njeriu që më mësoi të zëvendësoj gjithmonë pritjen me guximin për të vepruar dhe në vend që të jem një vëzhgues pasiv, të besoj në idealin e krijimit të një bote më të bukur dhe më humane. Çmimin ia dedikova gjyshit tim Blagoja Siljanoski Gyurak.

Njohjen e ndjeva si një lloj kryqëzimi, si përfundim i një etape të jetës

Me gjithë lumturinë e zgjedhjes së lirë, ai ende vendosi për një profesion vërtet të vështirë. Si e përballoni peshën e aktrimit, duke qenë se tashmë keni luajtur role në shfaqje të mëdha me regjisorë të rëndësishëm?

- Aktrimi është vërtet një nga profesionet më të vështira. Puna nuk ka një formë të përhershme, por duhet të përmirësoni veten gjatë gjithë kohës, punë dhe punë dhe nuk ka fund. Sidomos kur bën më shumë role të mëdha dhe merr më shumë çmime, atëherë përgjegjësia është edhe më e madhe, pritshmëritë janë edhe më të mëdha nga publiku, por edhe nga procesi personal i krijimit të personazheve. Çdo proces i hyrjes në një personazh të ri është një fillim nga e para, si të shkosh sërish në klasën e parë, dhe e gjithë kjo kërkon një sakrificë të madhe.

Një proces që mund të veçoj ishte puna me regjisorin Andrij Zholdak. Ishte në periudhën kur u punësova në MNT dhe për mua ishte si një shkollë e dytë, jo vetëm në nivel profesional, por edhe në atë privat, kur më duhej të piqesha, të shihja ku jam, ku i kam mundësitë. të arrij, të shtyj ca kufij dhe të hap disa gjëra brenda vetes, të çlirohem dhe të pastroj veten. Ajo që më ndodhi me Zoldak ishte një “përparim” i madh që më dha një lloj çlirimi dhe besimi se mund të hyja qind për qind në çdo proces dhe të provoja gjithçka. Kështu që mora energji të pazakontë. Ai është një person i tillë që jep shumë energji dhe unë si aktor e kam marrë atë energji dhe i jam shumë mirënjohës për një proces të tillë pune. Bëhet fjalë për personazhin Elektra, të cilin e përgatisja në moshën 26-vjeçare dhe që në një farë mënyre ishte një pikë kthese si në jetën time profesionale ashtu edhe në atë private.

Në shfaqje të ndryshme dhe me regjisorë të ndryshëm, ju merrni rolet e grave që mbartin mendim të pastër dhe emocion të sinqertë. Si arrini t’i nxirrni nga vetja emocione të tilla dhe t’i sillni në skenë?

– Si çdo aktor, nis nga vetja, gërmon thellë brenda vetes. Shpesh përgatitja e një personazhi të ri është një lloj psikoterapie dhe ju përpiqeni të zbuloni emocionet në veten tuaj. Nëse nuk e keni atë që kërkoni, atëherë mbështeteni në imagjinatën tuaj dhe përpiqeni të “hyni në këpucët e dikujt tjetër”. Ndonjëherë mbështetem edhe te intuita, por është shumë e vështirë të shpjegosh me fjalë se si krijohet një personazh dramatik. E thënë thjesht, ju ose e keni ndjenjën ose nuk e keni. Nëse e ke, duhet ta ndjesh dhe ta nxjerrësh nga vetja.

Secili aktor ka mënyrën dhe metodën e tij për të analizuar personazhin që duhet të luajë, dhe përsa i përket emocioneve – ose e keni ose nuk e keni. Më ka ndodhur pas një shfaqjeje që nuk qetësohem dot nga emocionet dhe më duhet shumë kohë që të vij në vete. Ndoshta mbart shumë emocione dhe prandaj përmenda Zoldakun, sepse ai më ndihmoi të gjeja një mënyrë për t'i shprehur ato në çdo rol që luaj.

(Intervista është botuar në “Cultural Press” numër 207, në botimin e shtypur të gazetës “Sloboden Pechat” më 2-3.12.2023)

I dashur lexues,

Qasja jonë në përmbajtjen e internetit është falas, sepse ne besojmë në barazinë në informacion, pavarësisht nëse dikush mund të paguajë apo jo. Prandaj, për të vazhduar punën tonë, kërkojmë mbështetjen e komunitetit tonë të lexuesve duke e mbështetur financiarisht Shtypin e Lirë. Bëhuni anëtar i Sloboden Pechat për të ndihmuar objektet që do të na mundësojnë të ofrojmë informacion afatgjatë dhe cilësor dhe Së bashku të sigurojmë një zë të lirë dhe të pavarur që do të jetë GJITHMONË NË ANËN E POPULLIT.

MBËSHTETNI NJË SHTYP TË LIRË.
ME SHUME FILLESTARE 60 DENARË