Не испративме еден режим за да дочекаме нов!

Новинарскиот протест помина во добро расположение. Не чув баш што зборуваа „транспарентниве“ од Владата, ама сигурно зборуваа нешто многу убаво, бидејќи сите беа насмеани, а насмевките се заразни, па после и ние „копилињата“ почнавме да си се смееме. Нејсе, ако работата остане само на зборови, на идниот протест никому нема да му биде до смеење.


Бранко Героски

 

Првиот посериозен протест пред Владата по падот на режимот на Никола Груевски (ако не се сметаат протестите поради загадувањето), како што е ред, го одржавме ние, новинарите. Мотивот беше силен – нашиот колега Насер Селмани, кој истовремено е и претседател на Здружението на новинарите на Македонија, беше жестоко нападнат од функционерот на ДУИ, Беќир Асани, а во интервјуто на порталот Мактел, во кое Асани требаше да се „испере“, тој го навреди колегата, нарекувајќи го „копиле“.

И така, една поголема група, на мое задоволство главно искусни „копилиња“, се собравме пред ружната влада (навистина е ружна), за да им кажеме на новите луѓе во кабинетите дека нивна обврска не е да пишуваат соопштенија со осуди, туку веднаш да ги замолчат насилниците. Ми се допадна пораката што колегата Насер им ја испрати на новите дечки во Владата – не испративме еден режим, рече тој, за да дочекаме нов!

Е сега, како што забележаа колегите, протестот покажа и нешто друго – дека работите навистина многу се измениле во однос на порано. Дека има разлика, има. Порано, на вакви протести, како што е ред, нѐ дочекуваа со кордони полиција. Сега нѐ дочекаа со отворена капија. А ние, изгледа без потреба, го блокиравме сообраќајот половина час. Можевме да си влеземе во дворот на Владата и таму да си протестираме.
Освен тоа, на протестот ни дојдоа министерот за транспарентност и отчетност Роберт Поповски, портпаролот Миле Бошњаковски, Зоран Бојаровски и Петрит Сарачини. Дојдоа да ни пружат поддршка. И види што ти е тренинг, мајку му стара… Кога ги лапнаа микрофоните и кога ги навртија на себе објективите на камерите, овие „транспарентниве“ буквално ги засенија организаторите Тамара Чаусидис и Насер Селмани. Ги победија на минутажа.

Не чув баш што зборуваа „транспарентниве“, ама сигурно зборуваа нешто многу убаво, бидејќи сите беа насмеани (и тоа е тренинг), а насмевките се заразни, па после и ние „копилињата“ почнавме да си се смееме и така сите весели си заминавме од протестот, како да сме биле на свадба. Додека зборуваше Насер, барем ги опоменавме луѓево од Владава дека од нив очекуваме дела, а не само зборови на поддршка.
И сега? И сега, тоа е тоа, дами и господо. Сепак, мислам дека Владата ја прими жестоката порака од нас, новинарите, дека не им се плашиме на бандитите од владината коалиција и дека јавното обвинителство мора да реагира во овој случај. Ако не се случи тоа, ќе се потрудиме следниот пат да дојдеме во поголем број и тогаш верувам дека никому нема му биде до смеење.