Συνέντευξη με τον σκηνοθέτη του θεάτρου Sinisa Evtimov: Ζούμε σε μια μάλλον τρελή εποχή

Με τέσσερις παραστάσεις στη σκηνή τεσσάρων θεάτρων στο Βέλες, το Πρίλεπ και τα Σκόπια, ο Σίνισα Εβτίμοφ το 2021 ήταν ο πιο αφοσιωμένος θεατρικός σκηνοθέτης και οι ερμηνείες του φαίνονται φέτος.

Η θεατρική τέχνη είχε σχεδόν εκλείψει το 2020. Η αβεβαιότητα που προκάλεσε η πανδημία του κογιότ δημιούργησε ακόμη και νέα βίντεο ή διαδικτυακές φόρμες θεάτρου για να κρατήσει το θέατρο ζωντανό. Ορισμένα θέατρα επικεντρώθηκαν στην παραγωγή μονοδραμάτων ή έργων δωματίου. Μετά τα εγκριθέντα πρωτόκολλα εργασίας και πολιτιστικών εκδηλώσεων, το 2021 το θέατρο αναβίωσε στη θεατρική σκηνή. Φαίνεται ότι οι εργαζόμενοι στο θέατρο, αλλά και το κοινό, έχουν μάθει να εργάζονται και να ζουν σε συνθήκες πανδημίας, αν και η απειλή νέων παραλλαγών του ιού εξακολουθεί να είναι παρούσα.

Σε τέτοιες συνθήκες, ο σκηνοθέτης του θεάτρου Sinisa Evtimov κατάφερε να ανεβάσει τέσσερα έργα σε διαφορετικές θεατρικές σκηνές το περασμένο 2021, γεγονός που τον έκανε τον πιο αφοσιωμένο θεατρικό σκηνοθέτη στη χώρα. Στο Εθνικό Θέατρο "Jordan Hadzi Konstantinov - The Giant" στο Veles ανέβασε την παράσταση "Four Rooms", βασισμένη σε μοτίβα από το σενάριο της ομώνυμης καλτ ταινίας του 1995.

Τον Οκτώβριο του 2021, στη σκηνή του θεάτρου "Vojdan Chernodrinski" στο Prilep, πραγματοποιήθηκε η πρεμιέρα της παράστασης "Ναι, επιθεωρητής - ένα έργο με λάθη". Πριν από το τέλος της χρονιάς, το Τουρκικό Θέατρο στα Σκόπια έκανε την πρεμιέρα του «Lady Tailor» σε κείμενο του Georges Feido, ενώ το Comedy Theatre παρουσίασε την παράσταση «Fools (Scotje Curse)» βασισμένη σε έργο του Neil Simon με δραματουργία του Darko Jan Spasov.

Ως σκηνοθέτης, ο Sinisa Evtimov είναι επιθυμητός από τα θεατρικά σύνολα, γιατί καταφέρνει να έχει καλή επικοινωνία με τους ηθοποιούς και την καλλιτεχνική ομάδα κατά τη διαδικασία δημιουργίας των έργων και στη συνέχεια να έχουν εύκολη επικοινωνία με το κοινό, που είναι απαραίτητη προϋπόθεση. για να μείνει το έργο για πολύ καιρό.θεατρικό ρεπερτόριο. Η επικοινωνία με τον Evtimov κύλησε εύκολα στην πραγματοποίηση αυτής της συνέντευξης.

Είναι αυτή η εντατική παραγωγή ένας κανονικός ρυθμός δουλειάς ή, ίσως, ένας άθλος, ειδικά σε μια εποχή πανδημίας covid με πολλούς περιορισμούς;

- Ναι, ήταν μια πραγματικά έντονη χρονιά επαγγελματικά. Φυσικά αυτό δεν συμβαίνει πάντα, ούτε πρέπει να συμβαίνει. Αυτή η δέσμευση είναι συνέπεια της ταραγμένης πανδημικής περιόδου που διανύουμε. Συγκεκριμένα, δύο από αυτά τα τέσσερα έργα ήταν προγραμματισμένο να κάνουν πρεμιέρα το 2020, αλλά μετακόμισαν για γνωστούς, ήδη ενοχλητικούς λόγους.

Δεν ήταν καθόλου εύκολο, αλλά παρόλα αυτά, κατάφερα να συνειδητοποιήσω αυτό που σχεδιάστηκε και δεδομένων των συνθηκών και των συνθηκών στις οποίες δουλέψαμε, πρέπει να συμπεράνω ότι είμαι πολύ ικανοποιημένος με τα τελικά προϊόντα.

"Τέσσερα δωμάτια" στο Ν.Τ. "Jordan Hadzi Konstantinov - The Giant" στο Veles

Η χρονιά ξεκίνησε με την παράσταση «Τέσσερα δωμάτια» στο Εθνικό Θέατρο «Jordan Hadzi Konstantinov - The Giant» στο Βέλες. Η προσαρμογή κινηματογραφικού σεναρίου σε θεατρική σκηνή είναι συχνά παρούσα στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Για ποιο σκοπό προσαρμόσατε το σενάριο από αυτή την καλτ ταινία;

- Η ιδέα της συνεργασίας υπήρχε εδώ και πολύ καιρό, αλλά αυτή τη φορά, ο διευθυντής του ιδρύματος, Σάσο Ντιμόσκι, είχε μια συγκεκριμένη πρόταση για μένα, η οποία πραγματικά με κέντρισε το ενδιαφέρον. Δηλαδή, αναγνωρίζοντας τη συγγένειά μου για διασκευές κινηματογραφικών σεναρίων για τη σκηνή, μου πρότεινε να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ένα εντελώς νέο θεατρικό έργο, το οποίο θα βασίζεται στην καλτ ταινία «Four Rooms» των Tarantino και Rodriguez. Παράλληλα, μετατρέψαμε τη διαδικασία σε εργαστήριο με τίτλο «Από σενάριο ταινίας σε σκηνή». Το αποτέλεσμα είναι ένα εντελώς νέο έργο, που αναμφίβολα έχει αναφορές από την ταινία, αλλά ζει αρκετά κυρίαρχα στη σκηνή, σε ένα νέο εναλλακτικό σύμπαν, που έχει να κάνει περισσότερο με τους ανθρώπους και τον τόπο όπου ζούμε, παρά με τις πρωτότυπες ιδέες και ρυθμίσεις της ταινίας.

"Ναι, επιθεωρητής - ένα παιχνίδι με λάθη" στο NT "Vojdan Chernodrinski" στο Prilep

Στο θέατρο του Πρίλεπ «Βόιζνταν Τσερνοντρίνσκι» ανέβασε την κωμωδία «Ναι, επιθεωρητής - ένα έργο με λάθη». Το έργο είναι μια ματιά στην εποχή που ζούμε και δείχνει ότι «αποτυχούμε κομψά». Σε τι βασίζεται αυτή η στάση;

- Έχουμε ένα προνόμιο, ή ένα μειονέκτημα, εξαρτάται από το ποιος βλέπει τα πράγματα, να ζούμε σε μια μάλλον τρελή εποχή. Όχι ότι οι γενιές μας έχουν την αποκλειστικότητα αυτής της τρέλας, αλλά και πάλι, το γεγονός ότι γνωρίζουμε περισσότερα από όσα χρειαζόμαστε ο ένας για τον άλλον μας φέρνει σε μια μάλλον καταθλιπτική θέση στην καμπύλη της γραφικής παράστασης της ανθρώπινης ιστορίας. Και παραδόξως, προχωράμε τεχνολογικά αόρατα, ενώ πνευματικά, ηθικά, ακόμη και πνευματικά, βρισκόμαστε σε μια άβυσσο. Το έργο μιλά για αυτό και είναι ουσιαστικά μια διασκευή μιας από τις μεγαλύτερες θεατρικές παγκόσμιες επιτυχίες του 21ου αιώνα «Το έργο που πηγαίνει στραβά». Η υπόθεση του έργου είναι, ό,τι κακό μπορείς να φανταστείς ότι μπορεί να συμβεί όταν παίζεται ένα έργο, συμβαίνει εδώ, πολλαπλασιαζόμενο επί πέντε.

Είναι μια ομάδα ερασιτεχνών, ή μάλλον, λάτρεις του θεάτρου, που προσπαθούν να φτάσουν από το σημείο Α στο σημείο Β, ενώ αντιμετωπίζουν πρωτόγνωρα εμπόδια, τα οποία βάζουν οι ίδιοι. Το σφάλμα γίνεται μια καταναγκαστική έννοια και κάθε επόμενη απόφαση είναι, στην πραγματικότητα, η εξάλειψη του λάθους, αλλά όχι το πρόβλημα. Όλα αυτά, σκέφτονται ακόμη και πότε να κάνουν ένα διάλειμμα από το φαγητό. Ελπίζω να είναι ξεκάθαρος ο παραλληλισμός, εξ ου και η «κομψή αποτυχία».

«Ράφτης Γυναικών» στο Τουρκικό Θέατρο – Σκόπια

Λίγο πριν το τέλος της χρονιάς πραγματοποιήθηκαν οι πρεμιέρες της «Κυρίας Ράφτης» στο Τουρκικό Θέατρο και των «Ανόητων (Scotje Curse)» στο Θέατρο Κωμωδίας. Δούλεψε παράλληλα για να γίνουν οι πρεμιέρες των δύο έργων;

- Ναι, στην πραγματικότητα μιλάμε για δύο έργα, που είχαν προγραμματιστεί να κυκλοφορήσουν το 2020, αλλά για λόγους ήδη γνωστούς, έπρεπε να τα μεταφέρουμε στην επόμενη σεζόν. Για να λέμε την αλήθεια, τα δύο έργα είχαν εντελώς διαφορετική εργασιακή δυναμική, αλλά, ευτυχώς, καταφέραμε να ανταπεξέλθουμε σε όλες τις προκλήσεις που στάθηκαν μπροστά μας.

Δηλαδή, το έργο «Fools» ή «Curse of Scotland» είναι η μεγαλύτερη διαδικασία στην καριέρα μου μέχρι στιγμής, που είναι ήδη ένα τέταρτο του αιώνα. Στα ενεργά δύο χρόνια εργασίας σε αυτό το έργο, είχαμε πραγματικά σοβαρά εμπόδια στην παραγωγή, τρεις αλλαγμένους σκηνοθέτες, αμέτρητες λοιμώξεις από τον Covid, αλλά τελικά, στα τέλη του 2021, καταφέραμε να καταλήξουμε σε ένα προϊόν για το οποίο όλοι είναι περήφανοι. Λόγω των διαλειμμάτων που είχαμε σε αυτή τη διαδικασία, στο μεταξύ, συνειδητοποίησα όλες τις άλλες παραστάσεις για τις οποίες μιλήσαμε παραπάνω. Συμπεριλαμβανομένου του «Ράφτη Κυρία» στο Τουρκικό Θέατρο, που θα μείνει στη μνήμη μου ως μια από τις πιο εύκολες διαδικασίες που είχα ποτέ. Ένα υπέροχο σύνολο, ένα φανταστικά επαγγελματικό τεχνικό τιμ, που έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε σε κάθε άλλο παρά ιδανικές συνθήκες για να πετύχει την υλοποίηση όλων των στημένων ιδεών.

«Fools (Scotje's Curse)» στο Θέατρο Κωμωδίας

Πόσο πιο εύκολο είναι μέσα από την κωμωδία να επισημάνουμε κάποιες σοβαρές διεργασίες που συμβαίνουν τόσο στη χώρα μας όσο και στον κόσμο;

- Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή είναι πιο εύκολο να συμπεράνουμε ότι δεν κοστίζει τίποτα. Είναι πιο δύσκολο να καταλάβουμε ότι τίποτα δεν κοστίζει εξαιτίας του εαυτού μας. Ζούμε σε μια εποχή ελαφρυντικών περιστάσεων. Μια εποχή ειδικών και τεχνογνωσίας σε οποιοδήποτε θέμα. Όλοι ξέρουμε τα πάντα για όλους και όλοι ξέρουμε πώς να το κάνουμε και πώς να μην το κάνουμε. Φυσικά και όχι. Και εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε ποτέ το πρόβλημα! Τα έργα μου μιλάνε πάντα για αυτό, είτε πρόκειται για φάρσα, είτε για πολιτική σάτιρα, για δράμα ή για οποιοδήποτε καλούπι χαϊδεύεις. Για μένα, όλα είναι θέατρο, η τραγωδία ή η κωμωδία είναι μια άποψη του κόσμου και των πραγμάτων που συμβαίνουν σε αυτόν. Επιλέγω να γελάω, μόνο τότε γίνομαι καλύτερος, γελώντας με τα λάθη, μαθαίνοντας από αυτά. Αυτολύπηση, ταλαιπωρία, προσποίηση του θύματος, είναι πράγματα που είναι οπισθοδρομικά στη «νοοτροπία» μου.

Ως σκηνοθέτης, δεν υπάρχει καλύτερη αφετηρία από το να έχεις μια ομάδα που ξέρει γιατί είναι εδώ και που πιστεύει στον εαυτό της και στις δυνατότητές της.

Σε όλες αυτές τις παραστάσεις συμμετείχαν περίπου 40 ηθοποιοί. Τι υποκριτικές δυνατότητες έχουν τα θέατρα από την πλευρά ενός σκηνοθέτη;

- Δεν είναι μυστικό, ούτε καινοτομία, ότι η Μακεδονία έχει φανταστικές υποκριτικές δυνατότητες. Είναι πραγματικά τιμή και χαρά να συνεργάζομαι με όλους αυτούς τους ανθρώπους, που δίνονται ανιδιοτελώς στη σκηνή και αυτό φαίνεται στο τελικό προϊόν. Ως σκηνοθέτης, δεν υπάρχει καλύτερη αφετηρία από το να έχεις μια ομάδα που ξέρει γιατί είναι εδώ και που πιστεύει στον εαυτό της και στις δυνατότητές της. Φέτος δούλεψα στο Βέλες, στο Πρίλεπ και σε δύο θέατρα στα Σκόπια και μπορώ να μιλήσω για όλα υπερθετικά. Το ίδιο όμως μπορώ να πω για κάθε άλλο θέατρο της Μακεδονίας όπου έχω δουλέψει.

Μερικά από τα έργα σας έχουν επιβιώσει στη θεατρική σκηνή εδώ και χρόνια. Μάλλον το ρεκόρ κατέχει ο «Υποψιασμένος» στη ΜΝΤ με περισσότερες από 150 παραστάσεις. Ποια είναι η προσωπική σας σκηνοθετική αρχή και μεθοδολογία στο στήσιμο κάθε νέου έργου; Για παράδειγμα, στο «Fools (Scotje Curse)» ακόμα και μέσα από την παραμυθένια σάτιρα αποτυπώνεται η πραγματικότητα που ζούμε!

- Η αρχή και η μέθοδος αλλάζουν ή, καλύτερα να πούμε, προσαρμόζονται στις συνθήκες και στο συγκεκριμένο έργο. Προσπαθώ πάντα να δημιουργώ νέες συνθήκες, προκλήσεις που είναι άγνωστες, γιατί έτσι νομίζω, η προοπτική, η θέα είναι διαφορετική και πάντα φρέσκια. Είναι πραγματικά δύσκολο να κρατάς την προσοχή του θεατή, και ταυτόχρονα να του προσφέρεις πάντα κάτι νέο. Ειδικά στη συγκεκριμένη περίπτωση, που αναμφίβολα έχει δημιουργηθεί μια κρίσιμη μάζα, που ανυπομονεί για το νέο μου έργο. Η ευθύνη είναι μεγάλη, να δημιουργήσω κάτι που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες του κοινού, αλλά και στα προσωπικά μου κριτήρια. Τα έργα μου παίζουν στη σκηνή για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω του γεγονότος ότι σήμερα αντηχεί στη σκηνή του θεάτρου, αντηχεί με χαρακτήρες παρόμοιους με αυτούς που κάθονται στο αμφιθέατρο, έτσι αναγνωρίζονται και βρίσκουν ομορφιά σε αυτό.

Η τελευταία ερώτηση σχετίζεται με τις παραστατικές τέχνες, αλλά επικεντρώνεται στη μουσική. Είσαι χρόνια στο «PMG Kolektiv» και τον τελευταίο καιρό είσαι πιο ενεργός με το «Canton 6». Αν η σκηνοθεσία είναι επάγγελμα, η μουσική είναι «χόμπι»;

- Αυτή η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, η προσωπική μου προσαρμογή του Δρ Τζέκιλ και του κ. Χάιντ. Το θέατρο και η μουσική είναι αλληλένδετα στη ζωή μου από τα πρώτα χρόνια. Και, από την άλλη, επαγγελματικά, οι δυο τους υπάρχουν εντελώς χωριστά, εδώ και 20 περίπου χρόνια. Αν πρέπει να είμαστε τυπικοί, το επάγγελμά μου είναι de facto σκηνοθέτης θεάτρου. Ζω από αυτό, το αγαπώ, απολαμβάνω τη δουλειά μου, είμαι στη σκηνή στο σπίτι και τέλος. Τώρα, στην πραγματικότητα, όλα αυτά μου επέτρεψαν να συνειδητοποιήσω μια εντελώς διαφορετική αγάπη μου, που λέγεται μουσική.

Πριν από 30 χρόνια ήμουν λάτρης της μουσικής, ενθουσιώδης, πάντα περίμενα το νέο άλμπουμ, single, EP, της αγαπημένης μπάντας της στιγμής. Η πρόοδος στη θεατρική μου καριέρα μου επέτρεψε να εξελιχθώ σιγά σιγά, με την πάροδο του χρόνου, από λάτρης της μουσικής σε μουσικό οργανοπαίκτη που είναι μέλος ενός συγκροτήματος και δημιουργεί, σε μεταγενέστερο στάδιο, μουσικό παραγωγό και συνθέτη, με περισσότερες από 20 κυκλοφορίες πίσω. το όνομά του, ως μέρος των "PMG Collective", "Canton 6" και πολλών άλλων έργων που υπογράφηκαν για την "PMG Recordings".

(Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στον «Πολιτιστικό Τύπο» Νο 113, στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος» στις 22-23 Ιανουαρίου 2022)

Βίντεο της ημέρας