БиХ и „Српскиот свет“: Каде било, Срби насекаде!

Фото: Predrag Milosavljevic / Xinhua News / Profimedia

„Обединување на српскиот свет“ е очигледно заостанат, политички провокативен проект, измислица на самиот Вучиќ, географска и којзнае каква друга метафора, што потсетува на морбидниот црковно-политички слоган од 90-тите години на минатиот век, „Каде има српски гроб, таму има српска земја“

Седам со мојот нов познаник пред мало, популарно кафуле во близина на Сараевскиот пазар. Нè гуши вечерната топлина и пиеме ладно пиво од шише, за да не го фатиме Ковид-19 од чаша. Настаните на денот доаѓаат од телевизорот во кафулето. На тој ден, во Поточари беше одржан парастос за уште 19 мажи, Бошњаци, жртви на геноцидот во Сребреница. Најмладиот, Азмир Османовиќ, немаше ни 16 години кога беше убиен. Друго момче, Фикрет Кивериќ, имало 17 години…

„Србите страдаат од опасно лудило“, вели мојот познаник. „Лудилото малку нѐ зафати и нас, Бошњаците, но ни блиску колку Србите. Им трае предолго, целата историја.“

Знам малку повеќе за тоа од тој добар, интелигентен човек, а и сосема се согласувам со него. Да потсетам, тоа е лудилото што Слободан Милошевиќ го промовираше во Газиместан уште во 1989 година, што две години подоцна природно се трансформираше во крвава националистичка реалност.

Повампирување на лудилото?

Но, само седум дена по шокантните, вознемирувачки сцени од Поточари, во Белград, со соодветниот политички ритуал, истото лудило се повампирува. Овој пат, негов промотор беше распаметениот Александар Вулин, министерот за полиција во Владата на Србија и лидер на Социјалистичкото движење. Говорејќи на прославата на тринаесеттата годишнина од ова движење во Спортскиот центар „Шумица“, Вулин еуфорично ја величаше неодамна промовираната идеја наречена „Српски свет“.

Како што рече, новото сесрпско движење ќе се грижи за секој Србин, каде и да живее. Вулин го гледа „Српскиот свет“ како „политички и државен простор“, што треба да се постигне без истрел. Предуслов за тоа е Србите да се соберат и да ги почитуваат одлуките на Белград. Тој го оцени тоа како главна задача на денешната генерација Срби и на крајот речиси ултимативно го повика Вучиќ повторно да се кандидира за претседател на Србија, бидејќи социјалистите „не им веруваат на другите, ниту пак ќе им веруваат“.

Вулин одамна се прогласи за најголем јастреб меѓу политичарите во регионот, но овој пат лисицата конечно истрча од грмушките и ги објави далекусежните цели на српската десница. Така, сите беа информирани дека со мнозинството во Србија сè уште владее духот на 90-тите години од минатиот век и дека проектот „Голема Србија“ не е напуштен.

Излишно е да се истакне дека во моментов првиот полицаец на соседната земја обично ѝ го кажува на српската јавност она што го мисли политичкиот пеливан Вучиќ.

 Скапо платена измама

„Обединување на српскиот свет“ е очигледно заостанат, политички провокативен проект, измислица на самиот Вучиќ, географска и којзнае каква друга метафора, што потсетува на морбидниот црковно-политички слоган од 90-тите години на минатиот век, „Каде има српски гроб, таму има српска земја“. Тој глупав, потполно ирационален слоган под кој беше покрената освојувачката кампања за обединување на „сите српски земји“, предизвика апокалиптично распаѓање на заедничката држава, направи милиони луѓе несреќни, а Србите на крајот претрпеа историски пораз.

Но, како таа скапо платена авантура да не е доволно предупредување за оние кои сметаат дека некој сличен план, овој пат во варијанта за мир, може да се реализира. Идиотизам е самата помисла дека некои нови водачи на Голема Србија, отелотворени во Вучиќ и Вулин, треба да си го присвојат правото да се грижат за секој Србин на овој свет.

Амбициите на Милошевиќ беа малку помали, а знаеме како заврши. Четничкиот војвода Воислав Шешељ ја воспостави западната граница на имагинарната држава на „сите Срби“ на линијата Карлобаг-Карловац-Вировитица. Планот не успеа, Србите во Хрватска денес сочинуваат политички занемарливо малцинство, Шешељ триумфално се врати од Хаг и стана омилен гостин на државната телевизија и водечките весници, што со години му даваше можност да ги мами Србите со нова бајка, тврдејќи дека изгубени териториите во Хрватска ќе бидат вратени. „Српскиот свет“ не е помала измама од онаа на која инсистира Шешељ.

 Крвта на маченикот

Сепак, тешко е да се каже колку е сериозен и колку е несериозен овој последен политички заплет. Факт е дека идејата за „српски свет“, доколку доследно се реализира, подразбира промена на границите на Балканот и, како таква, претставува закана за државата Босна и Херцеговина. Во агресивниот перформанс на лошиот полицаец Александар Вулин, некогашниот младинец на Мирјана Марковиќ, лесно е да се препознае тезата за меѓузависност на Косово и Република Српска, според која загубата на Косово мора да се надомести со отцепувањето на творбата на Караџиќ.

Затоа Вучиќ изгледа неубедлив кога, срамежливо негирајќи го својот министер за внатрешни работи, рече: „Нашата официјална политика е дека границите на Србија се неприкосновени, а Белград не се занимава со туѓи граници.“ Неговото воено минато е крајно непопуларно, Косово му виси околу вратот, Европа и Америка не му го простуваат негирањето на геноцидот во Сребреница, а демократскиот свет го гледа како диктатор кој ја гуши слободата на медиумите, ги мрази невладините организации и опозицијата, а сега полицаецот Вулин, толкувачот на политичките композиции на Вучиќ, отвори нов фронт против него. Тоа е премногу и за размафтаниот претседател на Србија, кој се однесува како морето да му е до колена.

Една од првите реакции на небулозата „Српски свет“, дојде предлогот на Наташа Кандиќ меѓународната заедница да ги здебели границите на постојните балкански земји со црвена линија. Очекувано, најострите реакции пристигнаа од Сараево: „Крвта на маченикот и вистината ќе ја зачува БиХ“, изјави Бакир Изетбеговиќ, додека Шефик Џаферовиќ им се закани на сите што ја напаѓаат БиХ дека на неа „ќе си ги искршат забите“. Ни тоа не е којзнае колку мудра политиката, но подобра, очигледно, нема.

Преземено од „Ослобоѓење“ од Сараево

Видео на денот